Loading...

Follow Sabi Nila | Filipino Horror Blog on Feedspot

Continue with Google
Continue with Facebook
or

Valid

*Kuwentong pang-Valentines!

Kailan Nagiging “Annoying” ang “Loving”?
ni Tristan Martin

“Oh, babe. Kanina ka pa naglalaro diyan, ah.”

Hindi ko na nilingon pa ang girlfriend ko at baka mamatay lang ako sa ML. Medyo natatalo na kami salamat sa mga bano kong kakampi.

“Anong gusto mong ulam, babe?”

“Babe, nakita mo ba ‘yung post ni Emilyn?”

“Wala na palang toyo, babe. Bumili ka naman, oh.”

“Aaaahhhh!” sigaw ko. Ayan na nga, natalo na naman kami.

“Okay ka lang, babe?”

Humarap ako sa aking mahal na girlfriend at ngumiti. “Ayos lang, babe. Sige, bibili muna ako.”

“Thank you, babe. Love you!”

Tatlong taon na kaming nagsasama ng girlfriend ko. Marami nga ang nagtatanong kung bakit hindi pa kami nagpapakasal. Pero hindi naman ganoon kasimple ang magpakasal, ‘di ba? Saka, ayos naman ang sitwasyon namin ngayon, komportable naman kaming dalawa sa ganitong set-up. At siyempre, isang malaking gastos din kapag nagpakasal kami.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Pero mayroon akong isang lihim na dahilan kung bakit ayaw ko pa talagang magpakasal sa kanya. Oo, mahal na mahal ko ang girlfriend ko. Loyal at faithful ako sa kanya. Kahit isang beses ay hindi ko nagawa o naisip man lang na lokohin siya. Para sa akin, siya ang nag-iisa at siyang magiging ina ng aking mga anak.

Ngunit bakit ganoon? Parang nagiging nakakainis na siya. Hindi ko alam kung kailan nagsimula ang pakiramdam na ito. Ang dati-rating pangungumusta niya sa akin, ang pagtatanong niya kung kumain na ba ako, ang kuwentuhan namin sa gabi hanggang madaling-araw, lahat ng mga bagay na ito na nagdulot sa akin ng matinding kasiyahan at kilig, bakit ngayon ay nakakainis at nakakairita na lamang? Dati-rati ay sabay pa kami mag-browse ng Facebook ko, pinagtatawanan ang mga posts sa feed ko, binabasa ang mga messages sa akin, at tinitingnan ang lahat ng nag-fe-friend request sa akin. Pero ngayon ay ayokong-ayokong nakikibasa siya sa Facebook ko. Siyempre, hinahayaan ko pa rin siya. Wala naman akong dapat itago.

Dati ay gustung-gusto ko siyang pakinggan kapag nagkukuwento siya. Ang sarap pakinggan ng tawa niya. Pero ngayon, naiingayan na lang ako sa kanya. Minsan tuloy ay naiisip ko, paano kung sampalin ko kaya siya para matahimik? Siyempre, hinding-hindi ko gagawin ‘yun! Sa imagination ko lang.

Hindi ko alam kung bakit pero parang nasasakal ako sa mga bagay na dati na naman naming ginagawa. Kailan ba at paano nagiging “annoying” ang “loving”?

Oo, nagi-guilty ako sa nararamdaman ko. Mahal ko siya pero naiinis din ako sa kanya. Samantalang siya, ang sweet-sweet pa rin niya sa akin. Hindi pa rin nababawasan ang pagmamahal niya sa akin.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

“Hetong sukli,” sabi ng tindera sabay abot ng kaunting barya.

Pagkabili ng toyo ay agad din akong bumalik sa bahay. Nais ko sanang makabawi sa ML.

“Salamat, babe!” bati sa akin ng aking girlfriend. “Oo nga pala, nag-text si Aldwin. Laro daw kayo ng basketball.”

Agad na napangiwi ako sa kanyang sinabi. Buti na lamang at nakatalikod siya sa akin, naghihiwa ng sibuyas. Hindi ko siya pinagbabawalan pero naiinis talaga ako kapag pinapakialaman niya ang cellphone ko.

“Ah, sige, babe,” tugon ko.

Hindi ko alam kung anong pumasok sa akin pero bigla kong itinaas ang dalawa kong kamay. Itinapat ko ang mga ito sa kanyang batok. Sa isipan ko ay pinipiga ng aking dalawang kamay ang kanyang makinis na leeg.

Agad din akong natauhan at naupo sa sofa. Hinding-hindi ko gagawin iyon sa kanya. Sa imagination ko lang ‘yun.

Buti na lang at may ML na mapagkakaabalahan. Sa pagkakataong ito, mukhang mananalo na rin kami.

Bigla akong nakarinig ng mahinang kaluskos sa aking likuran. Lumingon ako at natulala sa aking nakita.

Nakatayo sa likuran ko ang aking girlfriend. Parang nilukumos na papel ang kanyang mukha. Halos salubong na ang kanyang mga kilay at nakabuka ang kanyang bibig na parang mangangagat. Nakataas ang kanyang kanang kamay, hawak-hawak ang kutsilyong ginagamit niya kanina lamang. Nakatutok ito sa aking likod.

“B-Babe,” bulong ko.

Sa isang iglap ay nakangiti na ang aking girlfriend, maganda na siyang muli. Mabilis niyang itinago ang dalawa niyang kamay sa kanyang likuran.

“Babe,” sabi niya. “Hindi ko naman talaga gagawin. Sa imagination ko lang ‘yun.”

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

(Note: Isa na naman po ito sa mga naisulat ko na hindi naman talaga horror story although may temang horror. Share ko lang sana)

Hindi na Nakakatakot ang mga Horror Movies
ni Tristan Martin
10/29/2018 7:30PM

Ako? Mahilig akong manood ng mga horror movies!

Pero bakit ganoon? Bakit hindi na nakakatakot ang mga horror movies? Kung dati-rati’y hindi ko kayang manood ng horror nang mag-isa, palagi akong pumipikit at nagtatakip ng mga mata, at nagtatago pa nga sa likuran mo kapag mayroong mga eksenang katatakutan, bakit ngayon ay parang wala na lang? Parang hindi na bumibilis ang tibok ng aking puso kapag ang bida ay nasa isang madilim na lugar, hindi na ako nagugulat sa mga malalakas na tunog at biglaang panggulat, hindi na ako kinikilabutan kapag nakakita ng nakakatakot na multo, halimaw, o duguang mga katawan. Hindi na rin ako nahihirapang matulog sa gabi pagkatapos manood ng isang nakakatakot na pelikula.

Oo, naalala ko pa nga. Madalas tayong manood ng mga pelikulang nakakatakot kapag dis-oras na nang gabi. Tahimik na ang buong paligid, wala ng ingay sa kalsada. Pinapatay pa natin ang ilaw para mas lalo nating maramdaman ang kaba, habang nginangata natin ang mga sitsiryang binili natin sa tindahan. Lagi tayong magkatabi sa sofang malambot at mahaba, para madali tayong sumiksik at yumakap sa isa’t isa kapag nandiyan na ang mga nakakatakot na tagpo. Madalas ay sabay pa tayong nagugulat, napapaigtad tayo sa ating kinauupuan at napapatadyak sa malamig na hangin. Sabay tayong tatawa, mag-aasaran kung sino sa atin ang mas natakot, ang mas nagulat. Pagkatapos ay muling magdidikit ang ating katawan, kampante na kahit nakakatakot ang palabas ay nasa tabi natin ang isa’t isa.

Hindi ko na nga alam kung ilang pelikulang nakakatakot ang napanood natin. Mapa-Hollywood, Japanese, Korean, Thailand, Chinese, Tagalog, at kung anu-ano pa. Marami tayong nagustuhan, marami tayong pinagtawanan. Maraming mga istoryang magulo, hindi natin naintindihan, pinag-usapan at pinagdebatihan. May mga pelikula tayong inulit-ulit, may mga pelikulang nalimot na. Marami tayong naging paborito. Marami ang nagdulot sa atin ng takot at kaba.

Hindi ko alam na pati pala ang takot na dala ng mga horror movies ay may hangganan din.

Nanood ako noong isang araw ng isang sikat na horror. Ngunit ibang-iba na. Hindi na ako natakot. Hindi na ako kinabahan. Hindi na ako pumikit o nagtakip ng aking mga mata. Hindi na rin ako nagtago sa likuran mo.

Mag-isa na lang kasi akong nanood. Wala ka na sa aking tabi.

Hindi naman pala nakakatakot manood ng horror nang mag-isa. Hindi naman pala nakakakaba ang mga eksena kung saan hinahabol ang bida ng isang malupit na multo o mamatay tao. Hindi naman pala nakakagulat kapag may biglang sumulpot na kamay o mukha sa harapan ng camera.

Hindi na nakakatakot ang mga horror movies dahil naranasan ko na ang pinakakinatatakutan ko.

Ang mawala ka.

Ako? Hindi ako mahilig manood ng horror movies…

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

(Note: Baka isipin niyo na puro horror stories ang sinusulat ko. Meron din namang iba. Marami puro kalokohan lang. Heto nga pala ang isa sa mga tulang isinulat ko. Hindi po talaga ako nagsusulat ng tula kaya pagpasensyahan niyo na. Share ko lang sa inyo. Medyo matagal ko na din itong naisulat.)

BAKIT MAS MARAMI ANG SUMUSULAT NG TULA KUMPARA SA MGA NAGBABASA NITO
ni Martin Tristan M. Carneo
March 9, 2017 12:47PM

“Ba’t mas marami ang sumusulat ng tula
kumpara sa mga nagbabasa nito?”
Ito ang tanong ni Mike Enriquez sa madla
bago tawagin si Howie Severino.

“Kapusong Mike, totoo nga ang sinabi mo
Sa ngayon ay paunti ng paunti na,
ang nagbabasa ng tula kumpara mo
sa sumusulat ng mga tugmang talata.
Pero ngayon nga ay naririto ako,
dito sa Police Station ng Muntinlupa
dahil nasa kustodiya ang isang tao
na s’yang dahilan nitong malaking hiwaga.”

“Superintendent! Ako’y may katanungan.
Totoo bang hawak niyo na ang lalaki,
na siyang may kagagawan at dahilan
ng krisis at problema ng ating lahi?”

Umubo ang pulis na kalbo at ngumiti.
“Ah, Howie. Tama nga ang iyong sinabi.
Kaninang alas-onse ay aming nahuli,
habang nag-aabang doon sa LRT.
Ang lalaking ito na siyang puno’t sanhi
ng agam-agam at takot na ating lipi.

“S’ya ang matagal na naming hinahanap.
Ang lalaki na sa atin ay nagpahirap.
Ang lalaking dahilan ng biglang pagkawala
ng mga taong mahilig magbasa ng tula.”

“Superintendent! Superintendent!”
bulalas ng isang correspondent.
“Pwede ba niyong sabihin sa amin
ang krimeng nagawa nitong salarin?”

“Ayon sa aming masusing interrogation,”
sagot ng pulis, ang mukha’y walang emosyon,
“ang lalaking ito na nagngangalang Solomon
ay dumudukot ng maraming tao taon-taon,
pinahirapan, pinaslang, at sa ilog ay itinapon.

“Pinaslang niya ang mga taong mahilig magbasa ng tula
kaya sa ngayon mas marami ang nagsusulat ng talata.
Unti-unti na palang nauubos, naglalaho, nawawala
ang mga taong sumusuporta sa ating mga makata.”

“Ngunit Superintendent, ano ang kanyang motibo?”
tanong ng kapusong si Howie Severino.

Muling naubo ang pulis, at humarap sa mga camera,
ang mukha ay seryoso, nanlilisik ang mga mata.
Parang artista na ang script ay sinaulo na
ay kanyang inilahad ang malupit na trahedya.

“Ang lalaking ito sa mga tula ay namuhi
noong siya pa lamang ay isang batang munti.
Isang mapait na sakit ang siyang naging sanhi
siya’y naging malupit, maitim ang budhi.”

Doon sa may Pasig, doon siya nag-elementarya
kasama ng mga batang umiidolo ng mga makata
Ngunit isang araw sumiklab ang isang trahedya
na nagbago sa puso ng munti’t musmos na bata.

Sa kanilang klase na English siya ay pinatayo
ng kanyang matandang maestra na malapad ang noo.
Tinanong siya nito, galit ang boses at tono.
“Ang salitang tula, sa ingles ay ano?”

Tumayo si Solomon ng may ngiti sa kanyang labi.
ang kanyang maliit na boses ay parang isang tili.
“Aking mahal na guro, ang salitang tula,
sa ingles ay PO-wEM!” Ang lahat ay natulala.

“Saang bundok ka ba galing?” bulalas ng guro.
Ingles lang ng tula ay di mo mapagtanto.
Ang tamang sagot hindi PO-wEM, malinaw po?
Kundi PO-uM! PO-uM!” sigaw niya sabay upo.

“Ang kawawang batang iyon ay malabis na pinagtawanan
ng mga kamag-aral na wala rin namang alam.
Sa kasamaang palad, na-trauma si Solomon
Isinumpa ang araw na iyon sa ating poon.

“Simula noon ay nagalit na siya sa mga tula
at ninais na ang mga likhang ito’y tuluyang mawala.
Ang paraang naiisip niya para mga tula ay pigilin,
ang mga mambabasa’t tumatangkilik ay kitilin.

“Sa ngayon nga ay hindi natin mapagtanto
kung ilang buhay na ang nasayang, naglaho.
Dahil lamang sa pagkahilig magbasa ng mga tula
ang kanilang buhay ay naputol, nawala.

Iginala ng pulis ang kanyang mga mata,
ang lahat ay tahimik at parang natulala
sa narinig nilang istoryang pambihira.
Ang oras ay tumigil, naglaho ng mistula.

“Kung gayon, Superintendent,” sabat ni Howie Severino
“ang mga mambabasa ng mga tula ay ligtas ng totoo.
Wala na at nahuli ang may kagagawan ng lahat nito.
Pwede ko ng ipagsigawan, masugid na mambabasa ng tula ako!”

“Tama ka, Howie,” sagot ng pulis sabay tango.
Ang kanyang boses ay matigas, parang isang bato.
“Lahat ng mga mambabasa ng tula, di na dapat magtago.
Upang muling dumami, yumabong ng todo.”

“Ngayon nga ay nalutas na itong napakalaking hiwaga,
ba’t mas marami ang sumusulat kaysa bumabasa ng tula.
Ngunit magbabago na ito, wala ng takot ang madla.
Mga tula ay maaari ng basahin ng maayos at malaya.”

###

“Ako po si Mike Enriquez, magandang gabi sa madla.
Narito na po ang mainit na ulo ng mga balita.
Solomon na killer ng mga mababasa ng tula
nakatakas sa selda, pumuga, nakalaya.

“Samantala po, nawawala ang ating mahal na kapuso
ang walang katulad na si Howie Severino
baka may nakakita sa kanya, ipaalam kaagad dito.
Sana naman ay hindi siya, ehem.. excuse me po!”

(Note: Pagpasensyahan niyo na po ito. Hindi po talaga ako masyado sumusulat ng tula. Dati lang kapag may project sa school. Isa po talaga itong short story ngunit mas naisip ko na mas maganda siguro ang epekto nito kung sa tula ko siya isasalaysay. Talagang nahirapan po ako at ilang buwan ko din ito bago natapos. Alam ko pong maraming mali sa tulang ito at parang pilit, sana po ay pagpasensyahan niyo na.)

(Another note: Yung tungkol po sa pronunciation ng salitang poem, true story po iyon. Nangyari po iyon sa classmate ko. Sinabihan ng teacher namin na mali daw ang “po-wem”, ang tama daw p ayo “po-um.” Nung high school naman ako sabi ng English teacher ko “pohm” daw ang tamang pronunciation.)

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 
Sabi Nila | Filipino Horror Blog by Martin Tristan - 2M ago

Dummy Account
ni Tristan Martin

“Oh, pards! Napadaan ka?” bati ni Roy sa kaibigan. Tinapik niya sa balikat si Julius at pinatuloy sa kanyang bahay. “Upo ka muna.”
“Hindi na, pards,” sagot ni Julius. “Napadaan lang naman ako. Hihiramin ko lang sana ‘yung libro ng kuya mo sa Computer Programming.”
Dahan-dahang pumalakpak si Roy habang nanlalaki ang mga matang nakatingin sa kaibigan. “Grabe ka na talaga, pards! Dati, puro Facebook at Internet lang ang inaatupag mo. Ngayon, sobrang subsob ka na sa pag-aaral. Ano ba? May sakit ka ba?”
Tumawa lamang si Julius. “Wala! Saka gan’un pa rin naman ako, no. Talagang mahilig lang ako sa computer at ngayon nga, nahihilig ako sa programming. Kaya nga Computer Science ang kinuha ko, eh.”
Umiling-iling si Roy at pinagmasdan ang kaibigan. Malaki na ang ipinagbago nito simula nang makatungtong ng kolehiyo. Maayos na ito manamit at lagi nang nakasuklay ang kanyang may kahabaan ding itim na buhok. Mas lumiwanag na rin ang hitsura nito at nabawasan ang mga tighiyawat sa mukha. Medyo hindi na rin ito palamura, malamang na naimpluwensyahan ng mga kaklase niyang mahilig ding mag-aral. At higit sa lahat, madalang na niya itong nakikita sa computer shop sa may kanto na dati-rati’y halos araw-araw nilang pinagtatambayan.


“Dati, nauubos ang oras natin sa pag-do-DOTA,” sabi ni Roy. “Saka, ‘di ba nang-to-troll pa tayo noon. Ano nang nangyari sa mga dummy accounts mo? Nagbago ka na talaga, pards.”
Napangiti si Julius sa sinabi ng kausap. Naalala niya na isa sa mga paborito niyang gawin sa Internet ay ang mang-bash at mang-troll sa mga post ng ibang tao. Gamit ang kanyang mga dummy accounts, at sa tulong ng kanyang mga iba pang kaibigan (na may dummy accounts din), marami silang mga taong ginalit at pinahiya sa social media. Hindi naman nila balak na makipag-debate o makipag-argumento. Gusto lamang nilang manlait, manglibak, at pag-initin ang ulo ng mga netizens.
Mga bobo! Magpakamatay ka na! Sabi ng nanay mo sana pina-abort ka na lang niya!
Ilan lang ito sa madalas na mga comments ni Julius sa mga posts ng biktima niya. May ilang beses na rin siyang napaaway sa Facebook (na wala namang epekto sa kanyang personal na buhay), na-kick sa mga groups, at na-report ang kanyang account. Ngunit sadyang napakadali namang gumawa ng bagong dummy account. Naalala niya na ang pinakamadalas niyang gamitin ay ang account niyang si Super God Goku, kung saan ang profile picture niya ay si Son Goku na kulay pula ang buhok.
Ngunit nang pumasok sa kolehiyo, biglang na-engganyo siya sa mga nakita niyang makabagong teknolohiya. Mas masaya pala ang gumawa ng mga bagong applications imbes na maging isang simpleng gumagamit lamang nito. Simula noon ay halos ginugol ng binata ang lahat ng kanyang libreng oras sa pag-po-program.
“Ano ka ba?” sagot ni Julius. “Ang kulit mo, ah! Ako pa rin ‘to. Mahilig pa rin ako sa computer at Internet. Pero ngayon, gumagawa na ako ng mga programs at websites. Ikaw kamo ang dapat mag-bago! Mag-aral ka kayang mabuti!”
Napuno ang salas nila Roy ng tawanan ng magkaibigan. Ilang minuto pa silang nagkuwentuhan hanggang sa dumating ang kuya ni Roy na dating nag-aral ng Computer Science ngunit nag-shift na sa Fine Arts. Pagkakuha ng hinihiram na libro ay tumuloy na rin si Julius upang umuwi at tapusin ang kanyang ginagawang program para sa mini-thesis niya. Medyo madilim na rin ang kalangitan kaya’t binilisan niya ang kanyang lakad.
“Hoy!”
Isang boses ang narinig niya mula sa kanyang likuran. Lumingon siya ngunit hindi tumigil sa paglalakad. Wala naman siyang nakitang ibang tao.
“Hoy! Bobo!”
Napakunot ang noo ni Julius sa narinig. Sino ba ‘yun? Hindi naman siguro ako ang tinatawag noon, ‘di ba?
Nagpatuloy lamang siya sa paglalakad hanggang sa marating ang kanto kung nasaan ang computer shop na dati’y tambayan niya. Katulad ng dati ay maraming mga tao ang nasa loob, karamihan ay mga bata. Dinig na dinig niya ang sigawan ng mga naglalaro, ang kanilang asaran at laitan. Napangiti lamang siya at lumiko pakanan.
“Hoy sabi, eh! Hindi ka na namamansin ngayon, ah!”
Hindi na napigilan ng binata na lumingon. Hindi niya inaasahan ang kanyang nakita.
Sa kanto kung saan kadadaan lamang niya ay may isang lalaking nakatayo na wala naman doon kani-kanina lamang. Nakasuot ito ng orange na T-shirt, orange na pantalon, at naka-tsinelas lamang. Ngunit ang nakapagpatigil sa paglalakad ni Julius ay dahil ang lalaki ay nakasuot ng isang maskara, ‘yung tipong nabibili lamang sa palengke o sa tabi-tabi ng mga eskwelahan. Gawa lamang ito sa isang pirasong karton at may dalawang goma sa magkabilang gilid na nakasabit sa tenga ng lalaki.
Ang suot ng lalaki ay isang maskara ng mukha ni Son Goku. Kulay pula ang buhok nito sa drawing, ibig sabihin ay naka Super Saiyan God Form siya. Bahagyang napangiti si Julius sa nakikita. Hindi niya alam kung ano ang iisipin. Malayo pa naman ang Halloween. Mukha ring katawa-tawa ang lalaki dahil hindi na ito bata. Sa tantiya ni Julius ay magkasing-tangkad sila ng lalaki, at malamang ay magkasing-edad. Kaya hindi niya maisip kung bakit nakasuot ito ng maskara.
Nagulat si Julius ng biglang magmura ang lalaking naka-maskara. “Ano ba ‘yan, boy? Mukha kang propesor niyan, eh. May dala-dala ka pang libro, ang laki-laki pa! Ang baduy mo, boy!” Pagkatapos ay tumawa ang lalaki habang hawak-hawak ang tiyan.
Kanina ay hindi sigurado si Julius kung siya ba ang tinatawag ng lalaki, pero ngayon ay sigurado na siya. Kung dati ay siguradong susugurin na niya ang lalaki, ngayon ay napagdesisyunan na lamang niyang huwag itong pansinin. Tinalikuran niya ito at ipinagpatuloy ang paglalakad pauwi.
Pagdating sa susunod na kanto ay bahagyang lumingon si Julius. Wala na ang lalaking nakasuot ng maskara sa kanto. Nagkibit-balikat na lamang siya at naglakad nang muli.
“Wala ka talagang kwenta! Kala mo naman kung sinong matalino. Bakla ka siguro, ano!”
Boses iyon ng lalaking nakamaskara. Halos madapa si Julius nang magkabuhol ang kanyang mga paa. Galing lang kasi sa likuran niya ang boses, naramdaman niya sa kanyang kaliwang tenga ang hininga ng nagsalita.
Agad na tumalikod ang binata at hinarap ang lalaking nanglalait sa kanya.
“Sino ka ba?” pasigaw na tanong ni Julius.
Muling tumawa ang naka-maskarang lalaki. “Huwag mong sabihing hindi mo ako kilala.”
Sinipat mabuti ni Julius ang lalaki, ang kanyang mga mata ay naniningkit dahil madilim na. Mayroong mga street lights pero hindi naman ito nakabukas, mukhang pundido nang lahat. Tiningnan niya ang lalaki mula ulo hanggang paa subalit hindi niya malaman kung sino ito. Ngunit sa loob-loob niya, parang pamilyar ang tindig ng lalaki.
“Sino-“
“Talagang hindi mo ako kilala? Grabe ka, boy! Hindi pa ba obvious? Ako si Son Goku. Si Super God Goku!”
Parang may dumaloy na kuryente sa katawan ni Julius at napahakbang siya paatras.
S-Super God Goku? naisip niya. Teka, ‘yun ‘yung isa sa mga dummy accounts ko, ah. Hindi kaya…
Mabilis na umiling ang binata. Imposibleng may makatunton sa kanya gamit lamang ang isang dummy account na may katagalan na ring hindi niya ginagamit. Tanging ang ilang mga kaibigan lamang niya ang nakakaalam sa dummy account niyang iyon.
“Ikaw…”
“Oo, ako nga! Si Super God Goku!” sagot ng lalaking naka-maskara at nagtatatalon.
Muling kumunot ang noo ni Julius ngunit sa pagkakataong ito ay dahil sa galit.
“Hoy! Sino ang nag-utos sa’yo na gawin ‘to?” sigaw ni Julius. “Si Roy ba? Si Mark? Naku! Kayo, ha! Ginu-good time niyo ko, ah!”
Lumingon-lingon ang binata sa kanyang paligid, inaasahan na lalabas ang kanyang mga kaibigan na pinagtatawanan siya. Ngunit wala siyang ibang taong nakita maliban sa isang taong grasang natutulog sa tapat ng isang bakanteng lote.
“Si Roy ang may pakana nito, ano?” pagpapatuloy ni Julius na ngayon ay nakangiti na. “Kaya pala kanina kung anu-ano ang sinasabi sa akin. I-pa-prank niyo pala ako. Bine-video-han niyo ‘to, ano? Huwag niyong ipo-post sa Facebook ‘to, ah!”
Wala pa ring sumagot sa mga sinabi ng binata.
“Tapos ka na ba?” kalmadong tanong ng lalaking nakamaskara. Pagkatapos ay naglabas ito ng isang malaking kutsilyo mula sa kanyang likuran.
Napaatras si Julius sa nakita. “T-Teka, hindi na magandang biro ito, ah. Tigilan niyo na, ‘to.”
“Sino bang nagsabing nabibiro ako?” tanong ng lalaki habang iwinawagayway ang hawak na kutsilyo sa kanyang harapan. “Ang tagal kitang hinanap-“
Hindi na naghintay pa si Julius at kumaripas na siya ng takbo. Hindi na niya napansin na nabitawan na pala niya ang hiniram niyang libro. Basta’t ang alam niya ay kailangan niyang makalayo mula sa lalaking iyon.
Pagdating sa bahay ay agad niyang ini-lock ang pinto. Wala pa ang kanyang mga magulang, traysikel drayber ang kanyang tatay at nagta-trabaho naman sa munisipyo ang kanyang nanay, kaya’t siya lamang ang tao sa kanilang bahay. Mabilis siyang pumanhik sa ikalawang palapag at pumasok sa kanyang kwarto. Pabagsak siyang napaupo sa kanyang magulong kama.
Ano ba ‘yun? Bakit may dala siyang kutsilyo? Gusto ba niya akong…
TING!
Naputol ang iniisip ni Julius nang tumunog ang speaker ng kanyang laptop. Iniwan niya itong nakabukas kanina noong umalis siya. Lumapit siya sa kanyang maliit na study table at naupo sa plastic na upuan. Sa kanyang harapan ay bukas ang kanyang Facebook account. Meron siyang isang message request.
Galing kay Super God Goku.
“Imposible,” bulong ng binata. Hindi niya maintindihan kung paano siya napadalhan ng message gamit ang kanyang sariling dummy account. Ni hindi na nga niya maalala ang password ng account niyang iyon.
Nanginginig ang kamay ay binuksan niya ang mensahe gamit ang mouse pad sa kanyang laptop.
Super God Goku
Akala mo ba na makakatakas ka? Akala mo ba na pwede mo na lang akong itapon kapag ayaw mo na?
Accept Decline
Kahit binabasa na niya ay hindi pa rin makapaniwala si Julius sa mensaheng natanggap.
Hindi! Nananaginip lang ako!
Itinutok ni Julius ang mouse pointer sa Decline button ngunit hindi ito sumunod sa kanya. Bagkus ay gumalaw ang mouse pointer patungo sa Accept at na-click itong bigla.
Muling tumunog ang laptop ng binata. Sa kanyang monitor ay may isa pang mensaheng sumulpot.
Hindi ka nananaginip! Lahat ng ito ay totoo. Akala mo ba ay walang kapalit ang mga dating ginawa mo?
Napasigaw si Julius at napatayo. Pakiramdam niya ay parang isang drum ang kanyang puso sa lakas at bilis ng tibok nito.
Marami na tayong pinagdaanan, isang mensahe na naman ang kanyang natanggap.
Marami ka nang ibinigay na oras sa akin. Marami na akong enerhiyang natanggap mula sa’yo. Tapos, bigla mo akong iiwan. Hindi ko matatanggap ‘yun!
Sunud-sunod ang pagtunog ng laptop ni Julius, na sa pakiwari niya ay palakas pa nang palakas. Itinakip niya ang kanyang mga kamay sa kanyang tenga dahil nabibingi na siya. Sumigaw siya nang sumigaw ngunit hindi na niya naririnig ang sarili niyang boses.
Sa kanyang laptop, patuloy pa rin ang pagpasok ng mga mensahe.
Ako ay ikaw! Ikaw ay ako!
Ako ay ikaw! Ikaw ay ako!
Ako ay ikaw! Ikaw ay ako!
Ako ay ikaw! Ikaw ay ako!
Ako ay ikaw! Ikaw ay ako!
Biglang tumigil ang pagtunog ng kanyang laptop. Kasabay nito ay namatay ang monitor nito na para bang nawalan ng kuryente.
Tumigil sa pagsigaw si Julius, humihingal. Dahan-dahan niyang tinanggal ang pagkakatakip ng kanyang mga palad sa kanyang mga tenga. Pagkatapos ay lumapit siya sa kanyang laptop. Pinindot niya ang space bar at muling bumukas ang kanyang monitor.
Naka-log-out na ang kanyang Facebook account.
Isang malamig na braso ang yumapos sa leeg ni Julius.
“Hindi lang ako isang dummy account,” sabi ng lalaking naka-maskara ng Son Goku na ngayon ay nakayapos sa kanya sa kanyang likuran. Pagkatapos ay itinutok nito ang malaking kutsilyo sa mukha ni Julius.
Hindi na nakasigaw pa ang binata.
###
“Oh, pards! Napadaan-“
Hindi na naituloy pa ni Roy ang kanyang pagbati. Sa tapat ng kanilang gate ay nakatayo ang kanyang kaibigang si Julius, kumakaway sa kanya.
Lumapit sa kanya si Julius. “Pwede bang pumasok?”
Wala nang nagawa pa si Roy kundi ang tumango. Tuluy-tuloy lamang si Julius sa loob ng bahay ng kaibigan at naupo sa malambot na sofa.
Hindi makapaniwala si Roy sa kanyang nakikita. Oo, halos isang linggo na ang nakalilipas mula nang huli silang magkita ngunit nagtataka siya kung bakit napakalaki ng ipinagbago ni Julius. Hindi maiwasan ni Roy na mapangiwi.
Ang buhok ni Julius ay pinakulayan niya ng pula. Naka-tayo itong lahat, na mukhang pinatigas ng sandamakmak na gel. Nakasuot din ito ng kulay orange na T-shirt at orange na pantalon.
“Pards, bakit ganyan ang hitsura mo?”
Tumawa nang malakas si Julius. “Ah, wala lang. Naisipan ko lang magbago ng image. Ayos naman, ‘di ba?”
Aasarin sana ni Roy ang kaibigan ngunit parang may nakita siyang kakaiba sa mata ng binata. Parang nakakatakot.
“A-Ah, o-oo. Ayos nga. Kakaiba.” Walang nagawa si Roy kundi ang makitawa.
“Oo nga pala,” biglang sabi ni Julius. “Pwede bang maki-Internet saglit dito. Sira ‘yung laptop ko, eh. Wala pa rin akong allowance ngayon. May i-che-check lang akong importante.”
“H-Ha? Internet?” gulat na sabi ni Roy. “Sige, ayun. Bukas ‘yan.” Itinuro niya ang isang computer sa ibabaw ng isang table sa tabi ng T.V.
“Salamat!” Mabilis na tumayo si Julius at naupo sa harapan ng computer. Ginalaw nito ang mouse at nagbukas naman ang monitor nito.
“Hoy, naka-login nga pala ako diyan,” sabi ni Roy. “I-logout mo na lang, ha.”
“Sure!” nakangiting sagot ni Julius.
Ngunit hindi ni-logout ng binata ang Facebook account ni Roy. Bagkus ay binuksan pa niya ang messages nito at nakitang may isang message request ang kaibigan. Agad niya itong binuksan.
Super God Goku
Roy! Ako ‘to si Julius! Hindi ko alam kung anong nangyari sa akin! Hindi ko alam kung nasaan ako. Madilim dito. Madilim.
‘Yung ako, hindi na ako. Hindi na…
Hindi ko alam kung paano ako napunta dito. Hindi ko maalala. Wala na akong masyadong maalala.
Basta! ‘Yung dummy account mo! Tama, ‘yung dummy account mo, i-delete mo na! Yung account mo na Papa P.
Bago pa… bago pa…

Accept Decline
Lalong lumawak ang ngiti ni Julius. Matapos basahin ang mensahe ay agad niyang pinindot ang Decline button.
“Pards, tingnan mo, oh,” biglang sabi ni Roy.
Nilingon ni Julius ang kanyang kaibigan na nakatingin sa labas ng kanilang pinto.
“Tingnan mo, oh,” pag-uulit ni Roy habang nakaturo sa pintuan. “May lalaking nakatayo sa tapat ng gate. Naka-maskarang karton. Mukha pa talaga ni Piolo Pascual!”
“Si Papa Piolo?” tanong ni Julius.
Malakas na tumawa si Roy. “Grabe, mukhang tanga!”
Lumapit si Julius sa kaibigan at inakbayan ito.
“Bakit hindi mo lapitan?”

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

Hindi Kami Robot
ni Martin Tristan

“Hindi kami mga robot! Hindi mga robot ang mga estudyante!”

Ito ang bulalas ni Jennica, isang senior high school student, habang nakahiga sa kanyang kama. Hindi niya mapigilan ang panggigigil habang hawak-hawak ang kanyang bagong Samsung na cellphone. Isang mensahe kasi ang kanyang natanggap mula sa kanyang kaklase tungkol sa kanilang project sa history na isang research paper.

“Minor na subject na nga lang, ang hirap-hirap pa ng pa-project. Dapat ipagbawal ang project sa mga minor subjects!” sigaw niya habang sumisipa-sipa pa ang mga paa.

“Hindi ba alam ng mga teachers na napakahirap ang mag-Google! Tapos sa Friday na ang pasahan!”

Naupo si Jennica at inayos ang mahaba-habang buhok. Gamit ang kanyang cellphone ay sunud-sunod siyang kumuha ng mga litrato nang nakasimangot, nakakunot ang noo, at nakalabas ang mga ngipin na parang asong ulol. Pagkatapos pumili ng magandang kuha ay agad niya itong ipi-nost sa Facebook kasama ang status na:

So stressed out! They are killing us! Wala na akong tulog!

Nang ma-post ito ay agad din naman niyang pinusuan at ti-nag ang kanyang mga kaibigan. Hindi maipinta ang kanyang mukha nang dumating ang mga notifications, mga reacts at mga comments.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Halos dalawang oras din siyang sumagot sa mga komento ng kanyang mga kaibigan. Naging parang group chat na nga ang comments ng post ni Jennica. Mga hinaing ng kanyang mga kaklase at ka-eskwela tungkol sa kawalang-katarungan na dinaranas nila. Sa mga walang katapusang assignments, projects, research at reaction papers, mga dula-dulaan, exams, at thesis.

“Oh, anak. Nagawa mo na ba ‘yung project mo?” tanong ng nanay ni Jennica.

“Hay naku, ‘nay! Imposible!” galit na tugon ng dalaga. “Tambak ako ng projects ngayon at assignments. Sobrang pag-papahirap na ang ginagawa sa amin ng school na ‘yan. Sobrang stressed na ako! Parang ayaw ko na mag-aral!”

“Huwag naman ganyan, nak. Kaya mo ‘yan. Ganyan din naman ang pinagdaanan namin noon,” malumanay na sagot ng matanda sa anak niyang kanina pa hawak-hawak ang cellphone.

“‘Nay, huwag mong ikumpara ang nakaraan sa ngayon. Mas mahirap na ngayon, ano! Pasok sa school, projects, assignments, thesis, review. Halos wala nang oras ang mga estudyante para matulog. Wala nang quality time!”

Napasimangot lamang ang kanyang ina. “‘Nak, kaya mo ‘yan. Kung sinimulan mo lang nang maaga ang paggawa ng project mo, ‘di sana’y hindi ka gahol sa oras ngayon.”

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

“Hay naku, ‘nay! Hindi mo talaga ako naiintindihan. Hirap na hirap na nga ako, eh, tapos hindi niyo pa ako kakampihan.”

“Aba’y anong magagawa ko?” tanong ng matanda, ang isang kilay ay nakataas. “Kailangan mong gawin ‘yan kung hindi ay babagsak ka!”

Tumalikod si Jennica sa kanyang ina, ang kilos ay halatang padabog.

“Hindi kami mga robot, inay! Hindi! Hindi! Hindi! Mga tao kami!” napuno ng mga sigaw ng dalaga ang kanilang buong bahay.

Napatakip ng kanyang bibig ang matanda. “Oh, Diyos ko! Nababaliw na ‘ata ang anak ko!”

Tumakbo si Jennica pabalik sa kanyang kwarto. Pagkapasok ay padabog niyang isira ang pinto. Pagkatapos ay pasalampak siyang nahiga sa kanyang kama.

Tok! Tok! Tok!

Sunud-sunod ang malalakas na katok sa kanyang pinto.

“‘Nak! ‘Nak! Buksan mo ang pinto,” tawag ng kanyang ina. “Tinawag ko na ang ama mo. Ayusin natin ito.”

“Anak!” isang boses ng lalaki ang narinig ni Jennica. “Kapag hindi mo binuksan ang pinto ay sisipain ko ito!”

“Ha?” gulat na tanong ng dalaga sa sarili. “Anong problema nila?”

Hindi na nakagalaw pa si Jennica. Bigla na lamang bumukas ang kanyang pinto, na bahagyang natanggal pa sa bisagra. Kasunod nito ay pumasok ang kanyang ama na may hawak na martilyo. Sa likuran nito ay ang kanyang ina, na may hawak na kutsilyo.

“I-Inay? Itay? B-Bakit niyo sinira ang pinto?”

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

“Nasisiraan ka na naman daw, sabi ng nanay mo,” sagot ng kanyang ama.

“A-Ano pong nasisiraan? Masama na ba ang ma-stress sa school?”

“Wala ka nang magagawa, anak. ‘Yan ang tungkulin mo bilang isang estudyante,” sabi ng matandang lalaki.

Kumunot ang noo ni Jennica. “Pati ba naman kayo, itay? Ituturing niyo rin akong parang isang robot? Hindi ako robot!”

Nagkatinginan ang mag-asawa. Pagkatapos ay sinunggaban nila si Jennica. Agad na pinukpok ng lalaki sa ulo ang dalaga gamit ang martilyo.

Nagising na lamang si Jennica na nakahiga siya sa kanyang kama, ang mga kamay at paa ay nakatali. Wala siyang suot na anumang damit.

Sa kanyang harapan ay nakatayo ang kanyang mga magulang.

“I-Inay? Ano ito? Anong gagawin niyo sa amin?”

“May sira ka na, anak!” sagot ng kanyang ina.

“Sira? Walang sira ang ulo ko!”

Sumigaw pa si Jennica ngunit hindi siya pinakinggan ng kanyang mga magulang. Hanggang sa maramdaman niya ang paghiwa ng kanyang ina sa kanyang dibdib. Lalo pang lumakas ang kanyang mga sigaw at tili.

“Kailangan mo lang i-reboot ‘yan.”

Napadilat si Jennica at nakita ang ginagawa ng kanyang ina sa kanyang dibdib habang nakasilip sa likuran ang kanyang ama.

“Ano nga ba ulit ang password?” tanong ng kanyang ina.

“AnakJennica2003*”

Sinundan nang tingin ng dalaga ang daliri ng kanyang ina, na may pinipindot-pindot.

Napanganga siya sa kanyang nakita. Ang kanyang dibdib ay bukas na parang isang pinto ng maliit na kabinet o locker. Sa loob ay mayroong isang maliit na keyboard at isang LCD screen. Tumutunog-tunog pa ang mga buton habang pinipindot ng kanyang ina.

“Do you want to reboot?” mahinang sabi ng kanyang ina. “Yes.”

Nang pindutin ng kanyang ina ang isang buton sa kanyang dibdib ay biglang nagdilim ang paningin ni Jennica.

“Hay! Grabe naman ito, nag-topak na naman,” sabi ng matandang babae.

“Oo nga. Biruin mo, naisip niya na hindi siya robot? At tao raw siya?” sagot naman ng matandang lalake.

“Pero, paano kaya nangyari iyon, ano?”

“Ganyan talaga siguro. Second-hand ko lang kasi nabili ang robot na iyan, eh. Kaya siguro may diperensya na.”

“Pero, ayos na ito pagkatapos, ano?”

“Oo, ayos na daw ‘yan sabi nang pinagbilhan ko.”

“Hay, kung nagkaanak lang sana tayo, ano.”

“Oo nga. Hindi na sana tayo kailangan pang bumili ng anak na robot.”

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 
ANG LIHIM NG CTTO
ni Tristan Martin
10 25 2018 | 1:30 PM
“Oh, pare! Pusuan mo naman ‘yung post ko!” bati ni Roger sa kaibigan sabay hampas sa balikat nito.
 
“Sige, mamaya. Nakita ko na naman ‘yung post mo,” sagot ni Alex. “Pero, alam mo…”
 
“Ano ‘yun?”
 
“A-Ano…W-Wala.”
 
“Ano nga?” pangungulit ni Roger. “Sabihin mo na. Tungkol ba ‘dun sa post ko?”
 
Sumimangot si Alex at marahang tumango. “Huwag kang magagalit, ah. Pero ‘yung post mo, parang nakita ko na kasi ‘yun sa ibang page.”
 
“Ah, ‘yun lang ba?” sagot ng binata sabay tawa. “Oo, nakita ko nga lang ‘yun doon sa page na ‘yun. Nakakatawa kasi kaya ni-repost ko.”
 
“Eh,” nag-aalangang sagot ni Alex, “bakit hindi mo nilagay o sinabi kung sino ang original source?”

 
“Ha?” tanong ni Roger, ang kilay ay halos magsalubong. “Anong hindi? Naglagay kaya ako!”
 
“Wala, pare. Wala kang nilagay.”
 
Tumaas ang kanang kilay ni Roger at napahawak ang kanyang dalawang kamay sa kanyang magkabilang baywang. “Meron, pare. Nilagay ko kaya doon sa may dulo. CTTO!”
 
Napailing lang si Alex sa tinuran ng kaibigan.
 
“Oh, bakit?”
 
“Alam mo, pare,” malumanay na sabi ni Alex, “hindi mo dapat ginagamit ang CTTO. Masama ‘yun!”.
 
“H-Ha?” nanlalaki ang matang sabi ni Roger. “Bakit naman? Hindi ba’t tama lang na naglalagay ng CTTO kapag hindi sa’yo ang post o picture na i-she-share mo?”
 
“Alam mo ba ang ibig sabihin ng CTTO?”
 
“Oo naman!” halos pasigaw na sagot ni Roger. “Credit to the Owner!”
 
“Mali, pare!”
 
“A-Ano?” halos hindi maipinta ang reaksyon ng binata sa sinabi ni Alex.
 
“Masama ang CTTO, pare,” pagpapaliwanag ni Alex, “dahil ang totoong ibig sabihin nito ay Chernobog Thanatos Tammuz Osiris. Mga pangalan ng mga diyos-diyosan. Ibig sabihin, tuwing ginagamit mo ang CTTO, tumatawag ka sa mga kung anu-anong diyos. At siyempre, ang nasa likod ng lahat ng diyos-diyosang ito ay si Satanas. So, kapag nilagay mo ang CTTO sa post mo, tinatawag mo at pinupuri mo si Satanas.”
 
Halos mahulog sa lapag ang panga ni Roger. Parang luluwa na rin ang kanyang mga mata mula sa mga butas nito.
 
Ngunit hindi pa tapos si Alex. Itinaas niya ang kanyang kanang kamay, ang hintuturo ay nakaturo sa langit.
 
“At saka, ilang letra ba meron sa mga salitang Credit to the Owner?”
 
Saglit na nagbilang sa isip si Roger, ang mga mata ay nakatingin sa kanyang mga paa.
 
“Ang credit ay anim. Dalawa naman ang to. Tapos tatlo ang the, at lima ang owner.”
 
“Tama!” nakangiting sagot ni Alex. “Wala ka bang napapansin sa mga numerong iyon?”
 
Ilang minuto ding nag-isip ang binata bago siya umiling.
 
“Okay, makinig kang mabuti. Ang bilang ng mga letra ay 6, 2, 3, at 5. Kapag sinubtract mo ang dalawang number na nasa magkabilang dulo, at ang dalawang number na nasa loob, ano ang sagot?
 
Muling nag-isip si Roger, sa kanyang isipan ay nakita niya ang mga numero. “Bale, 6 minus 5 ay 1. Tapos, 3 minus 2 ay 1 din.”
 
“Tama!” halos mapatalon si Alex sa sagot ng kaibigan. “Parehong one! Tapos add mo ‘yung 2 at 3. Ang sagot ay 5. At kapag in-add mo ‘yung 1 kanina sa subtraction natin, ang sagot ay 6.”
 
Tumango-tango si Roger sa eksplanasyon ng kaibigan. Wala naman siyang nakikitang butas sa computation nito.
 
“Pagkatapos,” pagpapatuloy ni Alex, “ang last number ay 5. I-add natin ‘yung isa pang 1 mula sa subtraction kanina, ang sagot ay isa pang 6! So, ang resulta ay 666!”
 
Muling napanganga ang kanyang kaibigan. Hindi niya inakala na may nakatago palang 666 sa CTTO.
 
“Meron pa, pare!”
 
“M-Meron pa?”
 
“Oo.” Muling ikinumpas ni Alex ang kanyang kamay na parang isang maestro ng orchestra. “Ang letter C ay pangatlong letra sa alphabet. Ang T ay pang-twenty, at ang O ay pang-fifteen. So ang pwesto nila sa alphabet ay 3, 20, 20, at 15.”
 
Muling tumango si Roger, tulala sa paliwanag ng kaibigan.
 
“Kapag minultiply natin ang 3 sa 2, ang sagot ay six. Kapag minultiply naman natin ang 20 sa 3, pagkatapos ay dinivide natin sa 10, ang sagot ay 6 din! So, 666 na kaagad ‘yun. At siyempre ang 15, kapag minultiply natin sa 2 ay 30. Kapag minultiply mo ulit sa 2 ay 60. Multiply mo ulit, 120. Kapag nag-multiply ka nang nag-multiply, infinity na ang sagot!”
 
Huminga nang malalim si Alex, bumubwelo sa susunod na sasabihin.
 
“So, kapag naglagay ka ng CTTO sa post mo, ang sinasabi mo talaga ay 666 Infinity. 666 Forever!”
 
Napakabilis na ng tibok ng puso ni Roger sa mga rebelasyong kanyang narinig.
 
“G-Grabe! Ganoon pala ‘yun,” pabulong na sabi ng binata.
 
“Oo, pare. Kaya huwag ka nang maglalagay ng CTTO sa mga post na galing naman sa iba.”
 
“P-Pero, kapag hindi ako naglagay, marami ang mag-co-comment. Ma-ba-bash lang ako!”
 
“Isa lang ang solusyon, pare,” nakangiting sabi ni Alex.
 
“A-Ano ‘yun?”
 
“Magsisi ka sa mga kasalanan mo at tanggapin ang panginoon sa iyong puso.”
 
Napaluhod si Roger sa kanyang narinig.
 
“At siyempre,” dugtong ni Alex, “ilagay mo kung sino ang original source at saan galing iyon. At mas maganda kung magpapaalam ka sa may-ari. Huwag kang tamad. Respeto lang.”
Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

Ooooh!  Malapit na palang marelease itong manga na ito from Black Ink!

Private Psychopomp Agency

Eto po ang entry ko sa kanilang Beyond Words Manga Writing Contest. At pinalad naman na nanalo ako. Akalo ko mga next year pa ito matatapos pero pwede na natin siyang mabili, malapit na!

Sana po ay suportahan niyo ang manga na ito, at siyempre lahat ng manga ng Black Ink. Sana ay magustuhan ninyo ang simpleng istorya na ibabahagi ko dito.

Maraming, maraming salamat po!

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

(Picture from https://librongitim.wordpress.com/)

Good news! Ang isa sa mga short stories na sinubmit ko para sa anthology book na Librong Itim ay pasok! Sa wakas, may maisasalibro ding akda ko, kahit maikling kwento lamang. Hindi ko alam kung kelan mare-release ang next volume (Volume 6 ata?). Sana ay tuluy-tuloy na ito.

Mga two months ago ay nanalo naman ako sa manga story writing contest ng Black Ink. Hindi ko nga alam kung paano ako nanalo. Napahaba kasi yung story ko noong sinusulat ko, eh, meron silang max word count na 2,000 words. Mahigit 3.000 words yung entry ko kaya madami talaga akong tinanggal kaya parang sabi ko malabo na ang manalo. Kaya sobrang nasurprise talaga ako! Fantasy yung genre ng story na ‘yun, hindi horror. Siguro baka next year mapublish na ‘yun as manga!

Sana din matuloy ‘yung book ng compilation ng mga short stories ko! At sana… sana… sana manalo ako sa 6/58 Lotto!

Mga mahal kong mambabasa, sana po ay tulungan at suportahan ninyo ako. Kahit medyo bumabagal ang pag-post ko ng mga stories (pasensya na po, busy po sa maraming bagay!), patuloy pa rin kayo sa pagbisita at pagbabasa ng mga kuwento dito. Maraming salamat din po sa mga comments na nag-e-encourage sa akin na magpatuloy magsulat. Ilang beses na din ako sumukong magsulat dahil pakiramdam ko ay wala namang nakaka-appreciate pero bumabalik pa rin ako dahil sa mga comments niyo! Kahit yung mga nagrereklamo na bitin daw ang mga kuwento ko o kaya ay hindi nila maintindihan, mas naeencourage po ako na pagbutihin pa ang pagsusulat dahil sa inyo para naman next time, maintindihan niyo na, ahahaha!

Sana po ay suportahan ninyo ang mga stories ko na mapu-publish. At siyempre, suportahan natin ang lahat ng mga akda at librong sinulat ng mga Pinoy!

(Huwag na mag-away ang mga fans ng mga authors!)

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

Separate tags by commas
To access this feature, please upgrade your account.
Start your free month
Free Preview