Loading...

Follow Sabi Nila | Filipino Horror Blog on Feedspot

Continue with Google
Continue with Facebook
or

Valid

Naku, heto pa! Nakakatuwa naman at nakakataba ng puso at mayroong nagkakagusto sa aking mga akda at ginagawan nila ng audio narration. At ang galing-galing nila!

Heto po ang audio narration ng aking kwentong “Adam and Eve”:

Pinoy Midnight Stories Presents - Adam and Eve by Martin Tristan Carneo - YouTube

Muli, maraming salamat sa Pinoy Midnight Stories!

Subscribe po kayo!

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

Heto pa ang isang napakagaling at kamangha-manghang audio narration ng aking kwento na pinamagatang “Lapitin.”

Pinoy Midnight Stories Presents - Lapitin by Martin Tristan Carneo - YouTube

Pakinggan niyo po at subscribe na din!

Maraming, maraming salamat po sa Pinoy Midnight Stories at napili ninyo ang aking akda. More power po!

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

Narito po ang isang audio narration na ginawa ng napakagaling at pambihirang team ng Hilakbot TV ng isa sa mga short stories ko, ang “Stalker.”

Pwede niyo na pong mapakinggan dito:

Tagalog Horror Story - STALKER: Taong Grasa (Fiction Aswang Story) || COLLABS w/ NGINIG TV & ROOM666 - YouTube

Pa-thumbs up po! And subscribe na rin po kayo!

Maraming salamat po sa Hilakbot TV and more power!

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

Huwag Mo Silang Hahanapin

ni Tristan Martin

Mayroon akong third eye. Sige, tawanan niyo ako. Alam ko namang mahirap paniwalaan ito. Marami na ang nagsabing baka raw nababaliw lang ako. Na pawang nasa isipan ko lamang ang lahat ng mga nakikita ko, mga halusinasyon lamang. Mayroon din namang nagsasabi na sinasapian daw ako ng demonyo o ng isang masamang espirito. May nag-volunteer pa nga na ipagpe-pray over nila ako basta’t sumama lamang ako sa kanilang simbahan.

Hindi na ako nakikipagtalo kapag nabubuksan ang diskusyon tungkol sa aking third eye. Halos narinig ko na ang lahat ng mga paliwanag at teyorya tungkol sa mga taong nakakakita ng mga espirito. At, sa aking pagtanda, natanggap ko na rin na baka maaaring tama rin sila. Ayokong isipin na baliw ako ngunit marami na akong nakitang mga bagay na parang milagroso ngunit madaling naipaliwanag ng siyensya. Maaaring may diperensya nga ang utak ko, eh, ano naman ngayon? Natuto na akong mabuhay na nakakakita ng mga kaluluwa (o halusinasyon?) na naglalakad kasama ng mga buhay.

Isa sa mga dahilan kung bakit sa Black Towers ako kumuha ng unit ay dahil wala akong nararamdaman at nakikitang hindi normal. Sa lahat kasi ng mga condo na napuntahan ko, palagi akong may kakaibang nararanasan. Sa isang condo sa Makati, pagpasok ko pa lamang ay nakaramdam na kaagad ako ng panlalamig. Panlalamig na hindi dahil sa aircon, na hindi naman ganoon kalakas. Ito ang uri ng panlalamig na tagos hanggang buto. Hindi ko alam kung bakit ngunit bigla akong napatingala. At nagulat ako sa aking nakita (na hindi ko ipinahalata dahil nasanay na rin naman ako sa mga ganoong sitwasyon).

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Sa malaki at enggrandeng chandelier na nakasabit sa mataas na kisame ay naglalaro ang dalawang batang babae. Ngunit walang sumisita sa kanila. Walang sumisigaw na baka mahulog sila. Sapagkat walang nakakakita sa kanila maliban sa akin. Hindi rin naman sila mahuhulog dahil lumulutang sila na parang wala silang anumang bigat. Naghahabulan sila sa chandelier, malalakas ang tawa nila (na ako rin lamang ang nakakarinig). Ngunit ang nakapagtataka ay wala silang mga mukha, at ang kanilang dalawang braso ay putol, walang mga kamay. Tumatagaktak mula sa dalawang dulo ang kanilang dugo, na tumutulo at namumuo sa marmol na lapag. Hindi na ako tumuloy at lumabas na lamang.

Sa iba pang mga condo ay ganoon din ang aking naranasan. Marami akong nakikitang mga kaluluwang pilit na nakikisalamuha sa mga nabubuhay pa. Marahil ay hindi nila alam na patay na sila. O baka naman ayaw pa nilang tumawid sa kabilang buhay. Ni minsan ay hindi ko sinubukang makipag-usap sa isa sa kanila. Hindi ko alam kung ano ang mas nakakatakot. Ang makipag-ugnayan sa isang sumakabilang-buhay na o kausapin ang isang halusinasyon?

Nalaman ko ang tungkol sa Black Towers mula sa isa kong kaibigan na nag-aalok ng mga condo units. Alam niya na naghahanap ako kaya’t agad niya akong pinadalhan ng isang text message.

Pards ‘di ba’t naghahanap ka ng condo? Tamang tama dito sa Black Towers. Malapit lang sa work mo. Bagong tayo lang saka afford mo!

Dahil sa malapit ko siyang kaibigan ay pumayag ako. Nang hanapin ko sa Internet ang Black Towers ay aaminin kong namangha ako sa disenyo at mga pasilidad nito. At malapit nga lamang sa pinagtatrabahuhan ko.

Pagpasok sa Black Towers ay binati ako ng guwardiyang naka-barong na nasa entrance. Nakangiti rin sa akin ang maganda at batang receptionist. Tumango lamang ako at sinuklian sila ng ngiti. Pagkatapos ay lumingon ako sa kanan, sa kaliwa, at tumingala sa kisame.

Wala akong nakitang kakaiba.

“Alberto!”

Lumingon ako at nakita si Rudy, classmate ko dati sa college at isa sa mga pinakamalalapit kong kaibigan. Matangkad siya at may kagandahang lalaki.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

“Rudy, kamusta?” bati ko. “Tama ba yung narinig ko? Magkakaanak na raw kayo ni Abbey?”

Tumawa si Rudy. “Ah, oo. Grabe, I’m so happy, pards. Excited na kami ni Abbey. Kaya nga heto, todo kayod.”

Tumawa rin ako sa sinabi niya.

“Gusto mong makita yung mga units?”

Mahusay mag-sales talk si Rudy. Lahat ng mga katanungan ko ay nasagot niya. Aaminin ko rin na na-impress ako sa Black Towers. At ang pinakamahalaga ay wala akong naramdaman o nakitang nakakatakot.

Tuwang-tuwa si Rudy nang magdesisyon akong kumuha na ng unit. Siyempre, malaki ang komisyon niya. Mukhang kailangang-kailangan din naman nilang mag-asawa dahil magiging isang pamilya na rin sila.

Maayos ang unang apat na buwan ko sa Black Towers. Mabait ang mga staff, magalang at matulungin. Sa umaga ay nagwo-work out ako sa gym bago pumasok sa trabaho. Sa gabi naman ay nagpapalamig ako sa in-door swimming pool. Laging masarap ang tulog ko sa gabi.

Ngunit hindi ito nagtagal.

Hindi ko alam kung kailan nagsimula o ano ang dahilan. Basta’t sunud-sunod na mga insidente sa Black Towers ang nabalitaan ko. Nandiyan ang isang dalagitang nag-collapse sa tapat ng elevator sa 14th floor. May mga staff at mga guwardiyang biglang nagkakasakit. Ang iba ay bigla na lamang hindi na pumasok sa trabaho. Sa 17th floor, dalawang lalaki ang natagpuan ng mga security sa loob ng kanilang mga unit, malnourished na at wala sa tamang pag-iisip. May naririnig akong bulung-bulungan na baka haunted daw ang condong ito ngunit wala naman akong nakikitang multo. Wala rin akong nararamdamang kakaiba.

Baka isang coincidence lamang ang lahat.

Isang araw ay nakatanggap ako ng tawag mula sa aking kaibigang si Juliet. Classmate ko rin siya noong college at katulad ko, mayroon din siyang third eye. Ngunit hindi tugma ang aming mga nakikita. Ang mga nakikita ko ay hindi niya nakikita, at ang mga nakikita niya ay hindi ko nakikita. Kapag pareho naman kaming may nakikita, laging magkaiba ang aming deskripsyon. Kaya’t bukas ang isipan ko na baka nga utak ko lang talaga ang may diperensya.

“Alberto, ano ka ba? May bago ka na palang condo. At sa Black Towers pa! Sosyal!”

Napangiti ako sa kanyang sinabi. Pinindot ko ang volume button ng aking cellphone upang mas lumakas ito.

“Hindi naman. Black Towers lang, sosyal na kaagad. Sakto lang. Hindi naman ganoon kamahal ang units dito.”

“Naku, nagdadahilan pa.” Malakas na halakhak ang narinig ko. “Eh, kelan mo ba ako iimbitahang bumisita diyan? Gusto kong makita ‘yang unit mo.”

“Sige, sige,” tugon ko. “Sa Saturday, nandito lang ako buong araw. Available ka ba?”

“Sure! Sige, punta ako mga hapon. Bandang four or five.”

“Magdala ka ng pagkain, ha. Hindi kita pakakainin.” Ako naman ang humalakhak.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Dumating ang Sabado. Nilinis ko ang aking unit. Nag-mop ako ng sahig at itinago ang mga labahan kong damit. Nagluto na rin ako ng spaghetti at malamang ay walang dalang pagkain ang aking kaibigan.

Ding! Dong!

Tiningnan ko ang orasan at nakitang 3:30PM pa lamang. Napaaga yata si Juliet, mukhang excited.

Agad kong tinungo ang pinto at binuksan ito.

“Oh, Juliet! Ang aga mo yata. Akalo ko mamaya ka pa darating.”

“Naku, himala nga. Walang masyadong traffic,” sagot niya. Sa kanyang kaliwang kamay ay bitbit niya ang isang paper bag mula sa isang convenience store. Puno ito ng mga chichirya.

Maliit na babae lamang si Juliet. Simple din lamang ang hitsura nito. Maiksi ang kanyang buhok kaya’t madalas ay napagkakamalang tomboy.

“Halika, pasok ka.”

Humakbang papasok si Juliet.

“Teka, buhatin mo naman ito.” Inabot niya sa akin ang kanyang dala. “Parang hindi ka naman gentle-“

Bigla siyang tumigil sa kanyang kinatatayuan.

“Juliet?”

Sa isang segundo ay nawala ang kulay sa kanyang mukha. Nanlalaki rin ang kanyang mga mata.

“Juliet? Anong problema?”

Iginala ni Juliet ang kanyang mga mata sa loob ng aking condo. Tumingin siya sa kanan, sa kaliwa, pagkatapos ay sa kanan ulit.

“Juliet?” Nilakasan ko ang aking boses at hinawakan siya sa balikat.

Parang bigla siyang nakuryente at napahakbang paatras.

“Juliet, anong problema?”

Tumungo lamang ang aking kaibigan, tinitigan ang kanyang sapatos.

“Juliet? Mayroon bang… mayroon ka bang nakikita?” mahina kong tanong.

Hindi ko alam kung ilang minuto ang lumipas bago tumango ang aking kaibigan.

Napakunot ang aking mukha sa kanyang tugon. Ilang beses na ring nangyari ang ganito, na may nararamdaman o nakikita si Juliet na hindi ko naman nararamdaman at nakikita. Hanggang ngayon ay hindi ko alam kung ano ang dapat kong paniwalaan. Ang sarili ko o ang aking kaibigan.

“Ah… Alberto. Mauna na pala ako,” sabi ni Juliet, ang boses ay nanginginig. “May importanteng lakad nga pala ako, ngayon ko lang naalala.”

“Ano ka ba, Juliet? Kadarating mo lang, ah. Kumain ka muna, nagluto ako ng spaghetti.”

“N-Naku, hindi na. Sorry, pero hindi ko yata kayang…”

Hindi ko alam ngunit parang hindi siya makatingin sa akin ng diretso. Hinintay ko siyang tapusin ang kanyang sasabihin ngunit hindi na niya itinuloy.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

“Juliet, please. Subukan mo lang. Ako nga, walang nararamdaman o nakikita dito, eh.”

Bigla akong tiningnan ni Juliet, tinitigan sa mga mata. “Hindi mo kasi sila hinahanap!”

Napaatras ako ng isang hakbang sa inasal niya.

“Juliet?”

Parang natauhan ang aking kaibigan. Kumurap-kurap siya at kinusot ang mga mata. Pagkatapos ay muli siyang tumingin sa akin, may ngiti na sa kanyang mga labi.

“Naku, sorry talaga, Alberto,” sabi niya. “Huwag mo na lang akong pansinin. Alam mo naman ako, lukaret.” Pagkasabi nito ay tumawa niya, matinis, parang makakabasag ng baso.

“Kailangan ko na talagang umalis, Alberto. Sorry talaga, sorry. Makakabawi din ako sa’yo, promise!”

Agad na tumalikod si Juliet at naglakad palayo sa aking pintuan.

“Teka, Juliet!”

Tumigil siya ngunit hindi humarap sa akin.

“Anong ibig mong sabihing hindi ko sila hinahanap? Sinong sila?” tanong ko.

Dahan-dahang lumingon si Juliet, nakangiti pa rin. “Wala ‘yon. Huwag mo na lang pansinin ‘yung sinabi ko. Mukhang okay ka naman.

“Basta’t huwag mo lang silang hahanapin.” Pagkasabi nito ay mabilis na naglakad si Juliet palayo. Tatawagin ko pa sana siya ngunit nakaliko na siya sa dulo ng hallway.

Huwag hahanapin? Sila? naisip ko.

Isinara ko ang pinto at iginala ang tingin sa aking condo. Wala, wala akong maramdamang kakaiba. Marahil ay tama nga ang mga nagsasabing may diperensya lamang ang mga tulad namin ni Juliet sa utak. Dahil kung totoo nga ang mga multo at ang third eye, ‘di dapat ay pareho kami ng nakikita. Siguro nga ay isang sintomas lamang ito ng sakit sa pag-iisip.

Gabi na ngunit hindi pa rin maalis sa isip ko ang nangyari kanina. Kahit hindi ko isipin ay bumabalik sa akin ang mga sinabi ni Juliet. Naalala ko rin ang mga kakaibang mga nangyari dito sa Black Towers. Paano nga kaya kung tama si Juliet at ako ang mali?

Basta’t huwag mo lang silang hahanapin.

Tumayo ako sa aking kama at tinungo ang banyo. Sinabuyan ko ng malamig na tubig ang aking mukha. Pagkatapos ay lumabas ako at dumiretso sa salas. Ipinikit ko ang aking mga mata at nakiramdam.

Pag dilat ko ay inikot ko ang aking tingin sa buong silid. Tinitigan ko ang bawat madilim na sulok, ang bawat anino, ang lahat ng muwebles at mga appliances. Wala.

Basta’t huwag mo lang silang hahanapin.

Tinungo ko ang kusina. Binuksan ko ang lahat ng mga cabinet. Wala.

Dumiretso ako sa banyo. Itinabi ko ang shower curtain na tumatakip sa maliit na bathtub. Wala.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Bumalik ako sa aking kwarto at naupo sa malambot kong kama. Tinakpan ko ang aking mukha gamit ang aking mga palad at napabuntong-hininga.

Wala naman, nasabi ko sa sarili.

Hindi. Meron pang isang lugar na hindi ko pa tinitingnan.

Agad akong lumuhod sa malamig na tiles na lapag. Hindi ko kita ang ilalim ng kama ko dahil mahaba ang kubre-kama.

Hinawakan ko ang dulo ng kumot at inangat ito.

Sa ilalim ng aking kama ay may isang batang babaeng nakadapa, nakatutok ang tingin sa lapag. Bigla itong lumingon sa akin at tumili. Isang tili na parang mababasag ang aking eardrums.

Hindi ko alam kung sumigaw din ba ako. Basta’t mabilis akong gumapang paatras. Patuloy pa rin sa pagtili ang batang babae. Ang mukha nito ay puting-puti, na bahagyang natatakpan ng gulu-gulo nitong buhok. Medyo madungis ang kanyang mukha, ang kanyang mga labi ay biyak-biyak na may bahid ng dugo, at ang kanyang mga ngipin ay pulos nabubulok nang lahat. Ngunit ang pinakanakakatakot ay ang kanyang mga mata. Kulay puti lamang ito, walang buhay ngunit alam mong nakakakita pa rin.

Pinilit kong tumayo ngunit walang lakas ang aking mga binti at tuhod. Lalo lamang akong napasalampak sa sahig.

Biglang gumapang ang batang babae palabas ng aking kama. Pagkalabas ay tumayo ito at tinungo ang pinto. Nakita ko itong dumiretso sa salas at tumigil sa harapan ng T.V. Itinaas nito ang kanyang maputlang kamay at hinawakan ang malaking screen.

“Safe! Safe ako!”             

Biglang nagtatalon ang batang babae, ang dalawang kamay ay winawagayway sa ere. Pagkasabi nito ay biglang bumukas ang aking aparador. Mula sa loob ay lumabas ang isang batang lalake. Sa tantiya ko ay nasa anim na taong gulang ito. Gumagapang siya dahil putol ang kanyang dalawang binti. Tumatawa ang batang lalaki palabas ng aking kwarto. Kagaya ng babae ay hinawakan din nito ang T.V. at sumigaw ng “Safe!”

May ilang bata pang lumabas mula sa kanilang mga pinagtataguan, hindi ko na nakita kung saan-saan. Lahat sila ay mapuputla ang katawan. Ang iba ay duguan, ang iba ay nabubulok na. Mayroon pang isa na sabog ang ulo, tanging ilong at bibig na lamang ang natira. Lahat sila ay tinungo ang T.V., hinawakan ito at sumigaw ng “Safe!” Lahat sila ay nagtatatalon sa tuwa. Lahat sila ay tumatawa, ngunit ang kanilang halakhak, sa aking pandinig, ay parang kinakaskas na tinidor sa babasaging plato. Nakakangilo, nakakasakit ng ulo.

Muli ay pinilit kong tumayo ngunit muli akong natumba. Ang baso sa ibabaw ng isang lamesita ay aking nasanggi. Bumagsak ito at nabasag, sumambulat sa ‘di mabilang na piraso.

Biglang tumigil ang tawanan. Natigilan ako sa aking pwesto at nakiramdam.

Isa-isang pumasok sa aking kwarto ang mga batang bangkay. Ang ilan ay naglalakad, ang ilan ay lumulutang, ang ilan ay gumagapang sa pader at sa kisame. Lahat sila ay nakatitig sa akin.

Tumigil silang lahat sa aking harapan. Pinalibutan nila ako.

“P-Para niyo ng awa. Huwag niyo akong sasaktan.” Ipinikit ko na lamang ang aking mga mata at humagulgol.

Isang malamig na kamay ang humaplos sa aking pisngi. Napasigaw ako at napadilat.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Ang batang babaeng nagtatago sa ilalim ng kama ko ay nakaluhod sa aking harapan, ang kanyang mukha ay ilang pulgada lamang ang layo sa aking mukha.

“Kuya, dito na kami titira, ha. Ang saya dito,” sabi ng bata. Garalgal ang kanyang boses. Parang may nakabara sa kanyang lalamunan.

“Laro tayo ulit!”

“Ikaw ang taya!”

Pagkasabi nito ay biglang naglaho ang lahat ng mga bata sa aking harapan.

###

“O, pards. Bakit umalis ka na daw sa unit mo sa Black Towers? May problem ba?”

Tinitigan ko muna ang aking cellphone bago ako sumagot. “Wala naman, Rudy. Naisipan ko lang na malungkot pala tumira sa condo. Don’t worry. Babayaran ko pa rin naman ‘yun. Kung sakali mang gusto kong ibenta, sasabihin ko na lang sa’yo.”

Halos isang buwan na rin mula noong gabing iyon. Noong una ay binalewala ko lamang ang nangyari, pilit kong kinumbinsi na imahinasyon ko lamang ang lahat. Ngunit unti-unting lumala ang sitwasyon. Minsan ay nagigising ako sa gabi dahil mayroon akong naririnig na kumakanta ng “Taguan, taguan, maliwanag ang buwan.” Madalas ay may naririnig akong mga nagtatakbuhan at nagtatawanang mga bata. At tuwing darating ako sa aking unit pagkagaling sa trabaho, maririnig ko ang boses ng batang babae mula sa aking likuran na nagsasabing “Hanapin mo kami, kuya.” Kapag hindi ko ito pinansin ay biglang may mahuhulog na mga kagamitan sa kusina o sa salas. Minsan ay biglang nabasag ang salamin sa banyo. Bigla ding tutunog nang tutunog ang door bell. Kapag binuksan ko ang pinto ay wala namang tao.

Kapag naghanap naman ako ay wala akong makita. Hindi ko na ulit nakita ang mga batang multo at hindi na naulit ang nangyari noong gabing iyon. Ngunit patuloy pa rin sila sa paggambala sa akin.

Hanggang sa napagdesisyunan ko na lamang na umalis na sa Black Towers. Hindi ko alam kung may multo na sa unit na iyon bago pa man ako lumipat o sadyang “dumating” lamang ang mga batang multong iyon noong nakatira na ako doon.

Hanggang ngayon ay naaalala ko pa rin ang sinabi sa akin ni Juliet. Hanggang ngayon ay sinasabi ko pa rin sa aking sarili na sana ay hindi ko sila hinanap. Hanggang ngayon ay naririnig ko pa rin ang sinabi ng batang babae sa akin.

Kuya, dito na kami titira, ha. Ang saya dito.

Laro tayo ulit!

Ikaw ang taya!

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

(Ito po ay maiksing patikim ng aking maikling kwento na pinamagatang “Anonymous.” Mababasa na po siya sa Librong Itim Volume 7. Maraming salamat po at ako ay umaasa sa inyong suporta!)

“At sa susunod na balita, website ng Department of Interior and Local Government, na-hack at na-deface nang hindi pa nakikilalang hacker.”

Napangiti si Guile sa narinig mula sa isang maliit na telebisyon sa isang karinderya na nadaanan niya habang naglalakad pauwi galing eskuwela. Hinding-hindi nila malalaman kung sino ang nang-hack sa Website ng DILG.

Ako yata ang pinakamagaling na hacker dito sa `Pinas, naisip niya.

Bata pa lang ay nahilig na si Guile sa mga computer at mga gadget. Dahil na rin may kaya ang kanyang mga magulang, na madalas wala dahil busy sa trabaho, lumaki siyang halos nakatutok lang sa computer at nag-i-Internet. Marami siyang natutunang kung ano-ano, mula sa mga walang kakuwenta-kuwentang mga bagay hanggang sa mga ilang gawaing maaaring ituring na ilegal.

Ngunit ang pinakagusto ni Guile ay ang hacking. Sa kanyang pagbisita sa dark web at sa mga Internet Relay Chat o IRC, marami siyang nakilalang mga tao na masayang ibinabahagi ang kanilang nalalaman sa pangha-hack. Matalinong bata rin naman si Guile at sadyang nahilig sa computer programming kaya madali niyang natutunan ang iba’t ibang technique at paraan para mapasok ang ibang computer.

Isa sa mga paraang ginagamit ng binata ay ang pagpo-post sa Internet o social media ng mga nakakapukaw ng interes ng mga tao tulad ng mga malalaswa at maeskandalong mga litrato o video. Sa oras na i-click ng sinuman ang post niya, isang computer virus ang mada-download sa computer nang hindi nalalaman ng gumagamit.

Ang virus na iyon ang magsisilbing backdoor niya. Magagamit niya ang Internet connection ng computer na iyon, puwede niyang buksan ang webcam o microphone na nakakabit sa computer na iyon na hindi nalalaman ng may-ari, at pati na rin ang processing power. Lingid sa kaalaman ng may-ari, ang kanyang computer ay isa ng bot o computer na sunud-sunuran na lamang sa gusto ng hacker. Ang tanging mapapansin lang ng biktima ay bahagyang bumagal ang kanyang computer at
Internet connection.

Sa ngayon nga ay nasa daang-libo na ang mga bots sa botnet ni Guile, na kung tawagin niya ay ang kanyang zombie army. Noong nakaraang buwan lang ay ginamit niya ang mga computer sa kanyang botnet para magsagawa ng isang Distributed Denial of Service attack o DDOS sa ilang mga local government websites at websites ng mga media
at news company. Gamit ang libo-libong mga computers o bots na sabay-sabay na nag-access sa mga biktimang websites, ilang oras ding nag-down at hindi nabisita ang mga sites na iyon…

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

Bawal Gumamit ng Calculator

ni Martin Tristan M. Carneo

Exam na naman sa Math. Siguradong sasakit na naman ang mga ulo namin. Pero wala naman kaming magagawa. Sanay na rin kaming lahat. Pag dating sa pag-mamaniobra ng mga numero sa isipan at sa papel, numero uno ang eskwelahan namin. Kahit gaano kalaking numero pa ‘yan, mapa-multiplication o division man, kayang-kaya naming lahat.

Kaya’t laking gulat ko nang makita si Alex na may kung anong bagay na dinudukot mula sa kanyang bag. Kahit hindi ko pa nakikita ay alam ko na kung ano iyon. Agad akong tumayo para pigilan siya.

“Alex, huwag kang guma-“

Natigilan si Alex at lumingon sa akin, ang isang kilay ay nakataas. Ngunit huli na ang babala ko. Sa kanyang kanang kamay ay hawak-hawak niya ang isang parihabang bagay na gawa sa kulay-abong plastik.

Isang calculator.

“Hindi!” bulalas ko sabay sabunot sa sarili kong buhok habang nakapikit.

Oo, bagong transfer lang si Alex at mag-iisang linggo pa lamang na pumapasok. Ngunit bakit hindi niya alam? Wala bang nagsabi sa kanya?

Sunud sunod kong narining ang boses ng aking mga kaklase. Malamang ay nakita na rin nila ang ginawa ni Alex. Muli akong dumilat at hinanap si Jessica, ang class president namin. Tungkulin niya na ipaliwanag sa mga transferees ang tungkol sa mga alituntunin ng eskwelahang ito. Mga alituntunin na hindi mababasa sa ‘student handbook’.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

“Jessica,” tawag ko.

Ipinaling niya ang kanyang tingin sa akin. Parang dalawang bilog na barya ang kanyang mga mata na mamasa-masa na, malapit nang tumulo ang mga luha. Umiling siya nang paulit-ulit, ang kanyang mahabang buhok ay tumitilamsik na parang may sariling buhay.

“N-Nakalimutan ko! Sorry,” sabi ni Jessica sabay hikbi. “Matagal na rin kasing hindi nangyayari ulit…”

Halos sabay-sabay na nagtayuan ang aking mga kaklase. Pati ang titser namin, Si Mr. Teng, ay nakalimutan nang may exam, ang kanyang upuan ay natumba na sa pagmamadaling makalabas. Ngunit nagsasayang lang sila ng pagod. Wala silang matatakbuhan.

Mabilis na nagsara ang pinto, ang kalabog nito ay halos nakakabingi. Sinubukan itong itulak ng mga nagkukumpulang estudyante ngunit halos hindi gumagalaw ang pinto. Marami sa kanila ang nag-iiyakan, sumisigaw ng tulong. Ang aming guro ay tumakbo patungo sa mga bintana ngunit agad din itong nagsara. Hindi ko alam kung balak bang tumalon ni Mr. Teng gayong nasa ikatlong palapag ang silid namin.

Naramdaman ko na basa na rin ang aking pisngi. Tumutulo na rin pala ang aking luha. Grade seven pa lang ako noong huling nangyari ito. Limang taon na rin ang nakalipas nang mayroong naglabas ng calculator dito sa eskwelahan namin. Pero kahit matagal-tagal na ring panahon ang lumipas, sariwa pa sa alaala ko ang mga nangyari noon. At ayoko na ulit iyong maranasan pa.

“Sino?” Nang marinig ko ang garalgal na boses mula sa aking likuran ay hindi ko na napigilan pang mapahagulgol. Ang mga kaklase ko naman ay nagsisigawan, ang ilan ay nagdarasal, at may ilang nawalan na ng ulirat. Si Mr. Teng naman ay parang kahoy na nanigas ang katawan, at nakita ko na basa na ang harapan ng kanyang pantalon.

“Sino ang gumagamit ng calculator?”

Dahan-dahan akong lumingon kahit alam ko na ang makikita ko. Limang taon na mula ng una ko siyang nakita. Limang taon ko nang kinukumbinsi ang aking sarili na masamang panaginip lamang ang mga nangyari noon. Ngunit totoo ang lahat sapagkat naririto na naman siya.

Isang babae ang nakatayo sa likuran ng aming classroom. Nakatungo siya at natatakpan ng kanyang mahabang buhok ang kanyang mukha. Madungis ang kanyang hitsura, parang gumulong sa putik. Hindi mo na nga malaman ang totoong kulay ng suot niyang bestida. Humakbang siya papalapit sa amin.

“Bawal ang gumamit ng calculator,” sabi ng babae, ang kanyang boses ay masakit sa pandinig, nakakangilo. Parang mga mahahabang kuko na ikinikiskis sa pisara.

Biglang nawalan ng lakas ang aking mga binti at napasalampak ako sa lapag. Gamit ang aking mga kamay ay pinilit kong makagalaw paatras. Natigilan na lamang ako nang maramdaman kong tumama ang aking likod sa mga binti ng mga kaklase kong nakatayo sa harapan ng silid.

“A-Ano bang nangyayari?” tanong ni Alex na nakaupo pa rin sa kanyang upuan. “S-Sino ang babaeng ‘yan?”

Walang sumagot sa kanya. Bagkus ay sinigawan pa siya ng aming mga kaklase.

“K-Kasalanan mo ‘to!”

“Bakit mo ginawa ‘yon, Alex?”

“Ang tanga-tanga mo naman!”

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Biglang nalukot ang mukha ni Alex sa mga narinig. Lalo pa nang tumigil ang babaeng may mahabang buhok sa harapan niya.

“S-Sino ka? Anong kailangan mo sa’kin?”

Biglang sinakal ng babae si Alex.

“Calculator,” sabi nito habang pinipiga ang leeg ng kaklase ko. “Bawal gumamit ng calculator.” Pagkasabi nito ay ibinalibag ng babae si Alex sa pader.

Sinubukang makatayo ni Alex ngunit agad siyang sinunggaban ng babae. Itinulak siya nito pahiga at sinampahan sa baywang. Pagkatapos ay hinawi niya ang kanyang mahabang buhok.

“Hindi,” nasabi ko. Ayoko nang makitang muli ang mukhang iyon.

Isang malakas na sigaw ang pumuno sa aming silid-aralan. Sigaw ng isang lalaki. Sigaw na hindi mo mawari kung isa bang pagtangis o isang halakhak. Sigaw ng nagwawalang si Alex. Sapagkat sa kanyang harapan ay nakita niya sa unang pagkakataon ang hitsura ni Mam Lenny.

Maputla ang mukha ni Mam Lenny, na dating guro dito sa aming paaralan, parang pinulbusan sa sobrang puti. Puno ng sugat ang kanyang mukha, ang kanyang mga pisngi ay parang mapupunit sa dami ng mga sugat na parang hiwa ng kutsilyo. Ang kanyang mga mata ay kulay itim na lamang, at mula sa mga ito ay tumutulo ang kulay itim na luha. Nakanganga si Mam Lenny, ang kanyang bibig ay bukas na bukas na halos umaabot hanggang dibdib, dahilan upang lalong magbuka ang mga sugat niya sa pisngi. Ngunit nakanganga siya hindi dahil sa sumisigaw o may sinasabi siya. Nakanganga siya dahil hindi niya maisara ang kanyang bibig sapagkat limang calculator ang nakasubo sa kanya. Nakapasok ang mga calculator na halos dulo na lamang ang makikita mo sa kanyang bibig. Ang kanyang panga at lalamunan ay naghugis parang kahon na nga dahil sa mga ito.

“Hindi ba’t sinabi ko nang bawal ang calculator sa classroom ko?” sabi ni Mam Lenny. Hindi ko alam kung paano siya nakapagsasalita sa kalagayang iyon. Basta’t gumagalaw ang mga calculator na nakasalpak sa kanyang bibig.

Muling sumigaw si Alex. “Tulong! Tulungan niyo ako!”

Ngunit walang kumibo sa amin. Walang lumapit sa kanya upang tumulong. Alam naming lahat na wala kaming magagawa kundi ang maghintay.

“Ngayon, sumagot ka!” sabi ng dating guro. “Ano ang 2,450 times 55? Walang calculator!” Pagkatapos nito ay humalakhak siya, ang mga calculator sa kanyang bibig ay umaalog-alog.

Sa pagkakataon iyon ay sumakit ang aking ulo. At sa mga daing na naririnig ko mula sa aking mga kaklase ay alam kong sumasakit din ang kanilang ulo.
“Hindi!” sigaw ko. “Ayokong makita ulit! Diyos ko!”

Ngunit walang nagawa ang panalangin ko. Sa aking isipan ay muling nagpakita ang mga imaheng una kong nakita limang na taon na ang nakararaan.

Heto na naman sila. Hindi ba’t sinabihan ko na sila noon na bawal gumamit ng calculator. Dapat ay hindi sila umaasa sa mga ganyan. Dapat nilang matutunan ang magkwenta sa isipan lamang.

“Jerome, bakit may calculator kang gamit?” sigaw ko. “Hindi ba’t sinabi ko nang bawal gumamit ng calculator?”

“Eh, Mam Lenny, pwede naman daw gumamit ng calculator sa subject na ‘to. Tinanong namin si Sir Teng sabi niya pwede naman daw. ‘Yung ibang mga section gumagamit sila ng calculator kapag exam.”

Aba’t sumasagot pa ang loko!

“Bakit?” sigaw kong muli. “Si Sir Teng ba ang titser niyo? Ako ang titser niyo kaya’t ako ang masusunod. Star section kayo kaya’t huwag kayong gumaya sa mga lower sections! Huwag kayong gumamit ng calculator!”

“Ano? Iiyak ka na lang ba diyan?” sabi ni Mam Lenny na nakaupo pa rin sa ibabaw ni Alex. “Bibilang ako ng sampu tapos ibigay mo ang sagot. Ano ang 2,450 times 55?”

“A-Alex,” tawag ko sa kanya, “s-sagutin mo siya. Pilitin mo-“

Hindi ko naituloy ang aking sasabihin sapagkat muling sumakit ang aking ulo.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

“J-Jerome! Bitiwan mo ako! Patrick!” Nagpupumiglas ako ngunit mas malakas sila sa akin, mas marami. Sinubukan ko silang suntukin, sipain, kalmutin, ngunit hinawakan lamang nila ang mga kamay at binti ko.

“Huwag kang maingay, mam. Kung ayaw mong masaktan,” sabi ni Jerome nang nakangisi.

“Saan niyo ‘ko dadalhin?” Iginala ko ang aking tingin, pilit na inaaninag kung anong lugar ang nasa labas ng van.

“Huwag ka nang masyadong maraming tanong!”

Isang matigas na bagay ang tumama sa aking tiyan. Hindi ako makahinga. Hindi ako makagalaw sa sakit. Ayokong mawalan ng malay ngunit nagdidilim na ang aking paningin.

Diyos ko po…

“Isa,” nagsimulang magbilang si Mam Lenny.

Hinawakan ko ang aking tiyan. Damang-dama ko ang sakit mula sa mga imaheng nakikita ko sa aking isipan. Kahit na halos hindi ako makahinga ay pinilit kong tumayo.

“Alex! Alex, makinig ka!”

Mukhang nakuha ko ang atensyon ni Alex dahil tumigil siya sa pagsigaw.

“Alex! Sagutin mo ang tanong niya! ‘Yun lang ang tanging paraan!”

“A-Ano ba ang pinagsasabi mo!” sigaw niya sabay hagulgol. Hindi ko rin naman siya masisisi. Malamang ay ganoon din ang magiging reaksyon ko kung ako ang nasa kalagayan niya.

“Basta, subukan mo! Subukan mong sagutin ang tanong niya!”

“Dalawa…”

Muli na namang nagdilim ang aking isip.

Sumigaw ako ng sumigaw. Hindi ko na matatagalan pa ito. Binaboy nila ako. Sinaktan, hinampas ng kahoy, pinaso ng sigarilyo, at hiniwa-hiwa nila ang aking pisngi. Mga animal sila!

“Patayin niyo na ako! Parang awa niyo na, patayin niyo na ako!”
“Teka lang, hindi mo pa nga sinasagot ang tanong ko, eh! Ano ang 1,334 times 443? Sige na, sagutin mo na, mam. Walang calculator, ah!”

Nagtawanan silang lahat.

“Sinabi nang hindi ko alam!” sigaw ko.

“Wrong answer!” Muli, hiniwa nila ang aking pisngi.

“Parang awa niyo na!” muli kong pagmamakaawa.

“Ang ingay-ingay naman niyan! Ayaw magpagamit ng calculator tapos siya hindi makasagot sa mga tanong natin. Mabuti pa, patahimikin mo na ‘yan!”

Isang kamay ang tumakip sa aking bibig na agad kong kinagat. Napamura ang nagmamay-ari ng kamay at isang sampal naman ang aking natanggap.

“Heto! Heto kasi ang gamitin mo!”

“Uy, maganda ‘yan!”

“Apat…”

“Alex! Kaya mo ‘yan! Sagutin mo na ang tanong niya,” muli kong tawag sa lalaki ngunit parang hindi niya ako naririnig. Umiiyak pa rin siya.

Magagaspang na kamay ang humawak sa aking bibig. Pilit nila akong pinanganganga. Ipinihit ko ang aking ulo upang umiwas ngunit lalo lamang silang naging marahas. Hanggang sa mapanganga nila ako at naramdaman ko na lamang na isang matigas na bagay ang ipinapasok nila sa bibig ko. Napadilat ako at nakita na isang calculator ang isinusubo nila sa akin. Ibinabaon nila iyon sa aking bibig, na halos nararamdaman ko na sa aking lalamunan. Nasusuka ako ngunit lalo lamang nilang ibinaon ang calculator.

“Heto pa ang isa. Maluwag pa, eh!”

Sinubukan kong sumigaw, magpumiglas, ngunit halos wala na akong lakas. Muli, pilit nilang isinubo ang bagay na iyon sa aking bibig. Hindi na ako makahinga. Nagdidilim na ang aking paningin.

“Heto pa! Marami pa!”

“Walo…”

“Siyam…” Itinaas ni Mam Lenny ang kanyang dalawang kamay, parang nagbubunyi.

“Alex!” muli kong sigaw.

“T-Teka! Alam ko na!” biglang sabi ni Alex. “Ang sagot, ang sagot ay 134,750!”

Natigilan si Mam Lenny, para bang tumigil ang kanyang oras. Hindi ko alam kung gaano siya katagal na ganoon. Nabasag na lamang ang katahimikan nang bigla siyang humalakhak.

“Ayoko sa calculator,” sabi niya. Pagkatapos ay bigla na lamang siyang naglaho.

Pagapang kong nilapitan si Alex na nakahiga pa rin sa sahig.

“B-Buti na lang nasagot mo siya. Kung hindi…” Hindi ko na naituloy pa ang aking sasabihin. Ayoko nang bumalik sa aking isipan kung ano ang mangyayari kapag hindi nasagot ang tanong ni Mam Lenny. Sapat na ang makita ko iyon ng isang beses.

Kinabukasan, hindi na pumasok pa si Alex. Nabalitaan na lamang namin kay Mr. Teng na nag-transfer na raw ito sa ibang school.

Dito sa aming eskwelahan, numero uno kami pagdating sa Mathematics. Pero hindi dahil sa matatalino kami. Wala na kasi kaming magagawa. Sapagkat dito sa aming eskwelahan, bawal gumamit ng calculator.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

*NOTE: Pa-activity ito ng isang writing group na sinalihan ko sa Facebook. Ang theme ay calculator. Ang hirap pala gawing horror ang calculator!

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 
Sabi Nila | Filipino Horror Blog by Martin Tristan - 2M ago

Makakaupo Pa

ni Tristan Martin

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Uwian na naman. Pahirapan na naman sa pagsakay pauwi.

“Maluwag pa,” sigaw ng konduktor na nakasuot ng puting polo. “Makakaupo pa.”

Nagtakbuhan ang mga tao. Siyempre, kasama na ako doon. Nagbulag-bulagan na lamang ako at nagkunwaring walang nakikitang babae o matanda sa likuran ko at ginamit ang aking katawan para harangan ang pintuan upang mauna ako. Pagkaakyat, dumiretso ako sa gitna kung saan may mga bakante pang upuan. Pabagsak akong naupo at umusog sa tabi ng bintana nang may ngiti sa aking mga labi.

Sunud-sunod ang mga tao sa pag-akyat sa bus, lahat umaasang makakaupo at magiging kumportable ang kanilang biyahe pauwi.

“Diretso lang kayo sa loob. Makakaupo pa kayo,” sabi ng matandang konduktor sa mga pasaherong nakatayo sa harapan ng bus.

Nang makaupo na ang lahat, saka lamang kami umandar. Nagsimula na ring mag-ticket ang konduktor. Nakailang tigil pa ang bus upang makapagsakay ng mga pasahero. Ako nama’y bahagyang nakaidlip, ang aking ulo’y nakasandal sa salaming bintana.

Bigla akong naalimpungatan nang magpreno ang bus, dahilan upang ako’y muntikang mahulog sa aking kinauupuan.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

“Ano ba ‘yan?” bulalas ng isang babae sa aking likuran.

Sumilip ako sa bintana at nakitang madilim na pala. Medyo maluwang ang kalsada, at mangilan-ngilang sasakyan lamang ang dumadaan, nilalagpasan ang bus namin. Ilang segundo rin bago ko namukhaan ang lugar kung nasaan kami.

“Sakay na, miss,” narinig kong sabi ng konduktor. “Makakaupo pa kayo.”

Iginilid ko ang aking ulo at sinilip ang unahan ng bus mula sa bintana. Nakita kong nakatayo ang konduktor sa tapat ng pintuan, kumakampay ang isang kamay sa ere, itinuturo ang loob ng bus. Nakatingin naman sa kanya ang isang babae na nakatayo sa ilalim ng isang puno, na sa pakiwari ko ay puno ng mangga. Madilim sa labas dahil walang street lights ngunit naaaninag ko pa rin naman ang hitsura ng babae. Mahaba ang kanyang buhok at maputi ang kanyang balat. Medyo makapal ang kolorete sa kanyang mukha at maiksi ang suot niyang bestidang itim.

“Saan po ba kayo?” nakangiting tanong ng konduktor. Nanlalaki ang kanyang mga mata at parang kumikinang-kinang ang kanyang mga ngipin.

Lumingon ang babae at sinilip ang loob ng bus.

“Maluwag pa po, miss!”

Para namang hindi nakumbinsi ang dalaga, walang anumang pagbabago sa kanyang magandang mukha. Muli niyang ibinalik ang tingin sa konduktor, ni hindi gumalaw sa kanyang kinatatayuan. Umiling-iling lamang ang kanyang ulo.

“Makakaupo ka pa,” pag-uulit ng konduktor. Humakbang na siya palapit sa kausap at itinaas ang kaliwang kamay. Hinawakan niya ang likurang bahagi ng balikat ng babae at iginiya ito patungo sa pintuan ng bus. Wala nang nagawa ang dalaga kundi ang pumanhik sa loob. Isang malakas na buga ng hangin ang aking narinig at nagsara ang pinto ng bus.

Nakatayo lamang ang babae sa harapan, pinagmamasdan ang mga pasaherong nakaupo.

“Pasok po kayo, mam. Sa dulo po meron pang upuan.”

Humakbang ang dalaga, isa, dalawa, tatlo, ngunit tumigil din kaagad. Wala nang bakanteng upuan.

“Walang nang mauupuan, manong,” sabi ng babae. Maliit ang kanyang boses, malumanay ngunit malinaw sa pandinig.

“Ha?” sagot ng konduktor. Lumapit ang matanda at tumayo sa likuran ng babae. Tumingkayad siya upang makita ang likuran ng bus. Napakamot siya ng ulo.

“Naku, wala na pala.”

“Ang sabi mo, makakaupo pa ako,” sabi ng babae. Nakaharap pa rin siya sa mga pasahero.

“Merong bababa diyan, hintayin mo na lang,” sagot ng konduktor sabay talikod at naglakad pabalik sa tabi ng drayber.

“Ang sabi mo, makakaupo pa ako!” pag-uulit ng babae, ang kanyang boses ay tumaas nang bahagya.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Lumingon ang konduktor sa dalaga. Sumilip naman ang drayber sa kanyang rear-view mirror.

“Meron ngang bababa diyan malapit lang. Makakaupo ka rin, huwag kang mag-alala.” Ngumiti ang konduktor at umiling-iling.

Biglang tumalikod ang babae at hinarap ang matandang lalaki. “Sinungaling ka!”

Napaigtad ang konduktor at biglang namula ang kanyang mukha. “Hay naku! Pare-pareho lang tayong gustong makauwi. Kaya, pasensya na lang kayo. Tiis-tiis na lang muna! Kung ayaw niyo, bumaba kayo!”

Hindi sumagot ang babae. Sa palagay ko ay nakatitig lamang siya sa konduktor, na mukhang nagpapatay-malisya na lamang. Ako nama’y muling pumikit at sinubukang umidlip muli.

Ngunit hindi ako makatulog. May naririnig kasi akong bumubulong. Boses ng isang babae. Dumilat ako at luminga-linga. Hindi naman ako nahirapang hanapin ang pinanggagalingan nito. Sa gitna ng bus, mag-isa pa ring nakatayo ang babae.

“Sinungaling. Sinungaling. Sinungaling. Sinungaling. Sinungaling.”

Paulit-ulit na ibinubulong ito ng babae. Tiningnan ko ang ibang mga pasahero kung napansin din ba nila ito ngunit natutulog ang karamihan sa kanila. Ang lalaki namang katabi ko sa upuan, na mukhang isang high school student, ay nagkibit-balikat na lamang nang magkatinginan kami. Pagkatapos, bumalik na siya sa paglalaro sa kanyang cellphone.

Muli kong tiningnan ang babae. Halos hindi pa rin siya gumagalaw sa kanyang pwesto simula nang pumikit ako kanina. Nakaharap pa rin siya sa konduktor at paulit-ulit na sinasabi ang isang salitang iyon.

Hindi pa siya gumagalaw? pagtataka ko.

Biglang nanlaki ang aking mga mata at naramdaman kong bumilis ang pagtibok ng aking puso. Bigla ring nanlamig ang buo kong katawan gayong hindi naman nakatapat sa akin ang aircon.

Imposible, sigaw ko sa aking isipan.

Hindi gumagalaw ang babae sa kanyang kinatatayuan. Mabilis ang takbo ng bus, may nadaraanang mga lubak, at minsa’y nagpapa-ekis-ekis sa kalsada, o kaya’y biglang magpre-preno. Kaya’t paanong hindi gumagalaw ang babae gayong hindi naman siya nakahawak sa bakal na hawakan sa kisame, o kaya’y sa mga upuan? Nasa kanyang magkabilang tagiliran lamang ang kanyang dalawang kamay.

Biglang nagbago ang boses ng babae.

“Sinungaling! SinungaLING! SinuNGALING! Sinungaling! SINUNGALING! SINUNGALING!”

Palakas nang palakas ang kanyang sigaw. Paiba-iba rin ang tono ng kanyang boses, minsa’y mababa pagkatapos ay biglang titinis na halos nakapangingilo na ito. Tinakpan ko ang aking mga tenga dahil hindi ko matagalan ang kanyang boses.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Nagising na rin sa wakas ang iba pang mga pasahero.

“A-Anong nangyayari?” tanong ng isa.

“Anong problema ni ate?”

“Paupuin niyo na nga ‘yan! Ang ingay-ingay!”

Biglang namatay ang lahat ng ilaw sa loob ng bus. Napasigaw ang ilan sa mga pasahero. Lumingon ako sa bintana at napatigalgal sa aking nakita. Walang kahit na anong bagay sa labas, tila ba namatay din ang lahat ng ilaw. Walang mga tao, bahay, o mga sasakyan sa kalsada. Tanging ang bus lamang na sinasakyan namin.

Muling bumalik ang ilaw ngunit wala na ang babae sa gitna ng bus. Nakatayo na ito sa harapan ng matandang konduktor. Nakangiwi ang lalaki at nakahawak sa kanyang dibdib, parang inaatake sa puso.

“Sinungaling ka!” sabi ng babae. Dinig na dinig sa loob ng bus ang kanyang boses, parang naka-mikropono. “Hindi mo ba alam kung gaano na ako katagal na nakatayo sa ilalim ng punong iyon? Hindi mo ba alam kung gaano katagal na akong naghihintay? Pagkatapos, sasabihin mo sa akin na, sa wakas, makakaupo na rin ako?”

Hindi na malinaw sa aking isipan ang mga sumunod na pangyayari. Sa pakiwari ko kasi, biglang nagbago ang anyo ng babae. Naging kulu-kulubot ang kanyang magandang mukha. Naging pulos puti ang kanyang mahabang buhok, na unti-unting nalagas hanggang sa maging kalbo na siya. Bumaluktot ang kanyang katawan tulad ng sa isang kuba. Ang mga daliri sa kanyang mga kamay ay humaba at nagkaroon ng matutulis na kuko. Pagkatapos, sa isang iglap, muli siyang bumalik sa normal niyang hitsura.

Sumigaw ang matandang konduktor nang dakmain ng babae ang kanyang leeg.

“Sinungaling ka! Hindi naman pala ako makakaupo! Sinungaling kayong lahat! Puro kayo mapanamantala! Galit na galit ako sa inyo! Sa inyong mga lalaki!”

Tumili ang babae at ibinalibag ang matanda sa pinto ng bus. Bumagsak ang konduktor na parang lantang gulay sa hagdanan.

Nagsimulang magpagewang-gewang ang bus. Hindi na nakatingin ang drayber sa kalsada. Nakatitig na lamang ang kanyang nanlalaking mga mata sa babae. Nagsisigawan na ang mga pasahero at may naririnig pa akong nagdarasal. Nakakapit naman ako nang mahigpit sa sandalan ng upuan na nasa aking harapan.

“Tulong! Tulong!”

Sinilip ko kung ano na ang nangyayari sa unahan ng bus.

Nakita ko ang babae, nakahawak ang kanyang dalawang kamay sa kanyang mukha. Sumisigaw siya. Umiiyak.

Nakita ko ang drayber na pilit na binubuksan ang bintana sa kanyang gilid, sinusubukang makatakas.

Nakita ko ang sementong pader at sinubukang balaan ang drayber ngunit huli na. Isang malakas na tunog ang aking narinig nang salpukin namin ang pader, at pagkatapos, wala na akong nakita.

Nagising na lamang ako na nakahiga sa isang stretcher. Pinilit kong tumayo ngunit pinigilan ako ng mga medic na tumitingin sa akin. Ipinaling ko ang aking ulo upang makita kung nasaan na ako. Sa aking kanan, nakita ko ang bus, durog na durog ang unahan nito.

Bigla kong naramdaman ang matinding sakit sa aking buong katawan. Nakaramdam ako ng pagkahilo. Dahan-dahang pumipikit ang aking mga mata. Ngunit bago ako mawalan ng malay, nakita ko, sa loob ng bus, sa bandang likuran, isang babaeng nakaitim na bestida ang nakaupo sa tabi ng bintana.

Sa wakas, nakaupo na rin siya.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

“Ang weird talaga ng mga tao, ano?” sabi ko habang napapailing.

“Gumagawa sila ng mga bagay na kalokohan lang, walang sense, at minsan nga ay delikado pa para lamang mapansin, ma-like, at mapusuan ng ibang tao.”

“Ako rin, gusto ko lang namang mapansin, ma-like, at mapusuan mo,” bulong ko sa babaeng nakatali ngayon sa isang upuan sa aking harapan, umiiyak, ang bibig ay nakabusal.

______________________________

“Kapag lumingon ka, akin ka!”

Hindi siya nakinig, akala’y nagbibiro ako.

Kaya heto, naririto na siya ngayon sa aking tahanan, habang-buhay na matutulog sa loob ng aking aparador.

______________________________

“Nagbabagang balita, mga ka-puso!
Isang bulalakaw diumano ang tatama ngayong gabi sa ating plane—”
— Signal Lost —

_________________________________

“Hindi ako nagpagpag!

“Bakit hindi ako nakinig at hindi nagpagpag?!”

Ito ang nakasulat sa isang kapirasong papel sa bulsa ng isang babaeng natagpuang patay sa loob ng kanyang apartment.

_________________________________

Pinatay ko silang lahat, ang kanilang mga bangkay ay nakahilera sa paanan ng kama ng aking naghihingalong amain.

Nang makita niya ang aking ginawa, ngumiti siya, inabot sa akin ang isang kulay itim na bagay, at biglang nalagutan ng hininga.

Oo, ginawa ko ang lahat ng ito. Para sa librong itim.

______________________________________

“Kung may pagkakataon na mayakap ka at masabi ko na mahal kita, ama,” walang emosyong kanta ng isang batang namamalimos sa bus.

Habang ang ibang tao ay hindi pinapansin ang bata, ako naman ay parang hindi makahinga sapagkat kamukhang-kamukha niya ang aking anak na pumanaw dalawang taon na ang nakararaan.

“Awiting ‘to ay alay ko sa’yo. M-Ma-Maha… na… m-maha… na…” Hindi maituloy ng bata ang pagkanta, ang kanyang mga mata ay nanlilisik na nakatitig sa akin.

__________________________________

Naghahanap ako ng MATABA, MABILBIL, at OVERWEIGHT. Papatayin ko.

Este, papapayatin ko pala.

PM me NOW!

_____________________________________

“Hay, naku! Alam mo ba ‘yang si Joan, takot na takot sa aparador niya noong bata pa siya,” kwento ng nanay ko sa aking bagong boyfriend.

“Mayroon daw kasing lalaking nakatira sa aparador niya!” dugtong pa ni inay sabay tawa. “Teka, iho, saan ka nga ba ulit nauwi?”

Matamis na ngiti ang ibinigay ng aking mahal. “Sa aparador… este, sa apartment po.”

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

Matagal-tagal na rin akong nagsusulat at marami-rami na rin ang mga kuwentong naibahagi ko dito sa blog ko, sa Wattpad, at sa Facebook. Pero lahat ng mga akda ko ay puro Tagalog. Kaya’t naisipan ko na siguro ay panahon na upang magsulat naman ng mga horror stories sa wikang Ingles. Kung tutuusin, ang mga paborito kong horror novels ay mga English novels. And napakarami ko na ring mga nabasang English novels, hindi lang mga horror. May mystery, detective stories, fantasy, science fiction, romance, and non-fiction.

Hindi naman sa nagmamalaki ako ngunit marunong naman akong mag-English (lalo na kapag nagco-comment sa mga Facebook posts!!! :D). Hindi ko palang talaga nasusubukang magsulat ng isang kuwentong horror sa wikeng Ingles. Nakapagsulat na naman ako ng ilang mga essays ngunit wala pa talagang fiction. Medyo mahirap din talaga kasi magsulat lalo na’t ang setting, characters, at theme, ay Filipino pa rin. May mga nabasa na akong mga Pinoy horror stories in English, and aaminin ko, kaunti lamang ang nagustuhan ko. Maganda naman ang story, pero parang iba talaga ang tunog, pakiramdam, at flow kapag Pinoy ang nagsulat. Madalas kasi sa mga nababasa ko, parang malalalim na salita pa ang ginagamit nila. Para tuloy nakakabasag ng suspension of disbelief. Hindi katulad sa mga popular horror novels (hindi ‘yung mga literary novels, ah), talagang very simple language ang ginagamit. Hindi wordy, at hindi masyadong mabulaklak. Ewan ko kung ako lang ang ganito.

So, tingnan natin. Sana ay makapagsulat ako ng mga English horror stories (may publisher kasi na interested na mag-publish ng mga stories ko in English).

Oo nga pala! Baka meron kayong recommendations na magandang basahing horror novel or short story written by Pinoys. Kahit sa Wattpad or sa mga blog lang.

Thanks!

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

*Kuwentong pang-Valentines!

Kailan Nagiging “Annoying” ang “Loving”?
ni Tristan Martin

“Oh, babe. Kanina ka pa naglalaro diyan, ah.”

Hindi ko na nilingon pa ang girlfriend ko at baka mamatay lang ako sa ML. Medyo natatalo na kami salamat sa mga bano kong kakampi.

“Anong gusto mong ulam, babe?”

“Babe, nakita mo ba ‘yung post ni Emilyn?”

“Wala na palang toyo, babe. Bumili ka naman, oh.”

“Aaaahhhh!” sigaw ko. Ayan na nga, natalo na naman kami.

“Okay ka lang, babe?”

Humarap ako sa aking mahal na girlfriend at ngumiti. “Ayos lang, babe. Sige, bibili muna ako.”

“Thank you, babe. Love you!”

Tatlong taon na kaming nagsasama ng girlfriend ko. Marami nga ang nagtatanong kung bakit hindi pa kami nagpapakasal. Pero hindi naman ganoon kasimple ang magpakasal, ‘di ba? Saka, ayos naman ang sitwasyon namin ngayon, komportable naman kaming dalawa sa ganitong set-up. At siyempre, isang malaking gastos din kapag nagpakasal kami.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Pero mayroon akong isang lihim na dahilan kung bakit ayaw ko pa talagang magpakasal sa kanya. Oo, mahal na mahal ko ang girlfriend ko. Loyal at faithful ako sa kanya. Kahit isang beses ay hindi ko nagawa o naisip man lang na lokohin siya. Para sa akin, siya ang nag-iisa at siyang magiging ina ng aking mga anak.

Ngunit bakit ganoon? Parang nagiging nakakainis na siya. Hindi ko alam kung kailan nagsimula ang pakiramdam na ito. Ang dati-rating pangungumusta niya sa akin, ang pagtatanong niya kung kumain na ba ako, ang kuwentuhan namin sa gabi hanggang madaling-araw, lahat ng mga bagay na ito na nagdulot sa akin ng matinding kasiyahan at kilig, bakit ngayon ay nakakainis at nakakairita na lamang? Dati-rati ay sabay pa kami mag-browse ng Facebook ko, pinagtatawanan ang mga posts sa feed ko, binabasa ang mga messages sa akin, at tinitingnan ang lahat ng nag-fe-friend request sa akin. Pero ngayon ay ayokong-ayokong nakikibasa siya sa Facebook ko. Siyempre, hinahayaan ko pa rin siya. Wala naman akong dapat itago.

Dati ay gustung-gusto ko siyang pakinggan kapag nagkukuwento siya. Ang sarap pakinggan ng tawa niya. Pero ngayon, naiingayan na lang ako sa kanya. Minsan tuloy ay naiisip ko, paano kung sampalin ko kaya siya para matahimik? Siyempre, hinding-hindi ko gagawin ‘yun! Sa imagination ko lang.

Hindi ko alam kung bakit pero parang nasasakal ako sa mga bagay na dati na naman naming ginagawa. Kailan ba at paano nagiging “annoying” ang “loving”?

Oo, nagi-guilty ako sa nararamdaman ko. Mahal ko siya pero naiinis din ako sa kanya. Samantalang siya, ang sweet-sweet pa rin niya sa akin. Hindi pa rin nababawasan ang pagmamahal niya sa akin.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

“Hetong sukli,” sabi ng tindera sabay abot ng kaunting barya.

Pagkabili ng toyo ay agad din akong bumalik sa bahay. Nais ko sanang makabawi sa ML.

“Salamat, babe!” bati sa akin ng aking girlfriend. “Oo nga pala, nag-text si Aldwin. Laro daw kayo ng basketball.”

Agad na napangiwi ako sa kanyang sinabi. Buti na lamang at nakatalikod siya sa akin, naghihiwa ng sibuyas. Hindi ko siya pinagbabawalan pero naiinis talaga ako kapag pinapakialaman niya ang cellphone ko.

“Ah, sige, babe,” tugon ko.

Hindi ko alam kung anong pumasok sa akin pero bigla kong itinaas ang dalawa kong kamay. Itinapat ko ang mga ito sa kanyang batok. Sa isipan ko ay pinipiga ng aking dalawang kamay ang kanyang makinis na leeg.

Agad din akong natauhan at naupo sa sofa. Hinding-hindi ko gagawin iyon sa kanya. Sa imagination ko lang ‘yun.

Buti na lang at may ML na mapagkakaabalahan. Sa pagkakataong ito, mukhang mananalo na rin kami.

Bigla akong nakarinig ng mahinang kaluskos sa aking likuran. Lumingon ako at natulala sa aking nakita.

Nakatayo sa likuran ko ang aking girlfriend. Parang nilukumos na papel ang kanyang mukha. Halos salubong na ang kanyang mga kilay at nakabuka ang kanyang bibig na parang mangangagat. Nakataas ang kanyang kanang kamay, hawak-hawak ang kutsilyong ginagamit niya kanina lamang. Nakatutok ito sa aking likod.

“B-Babe,” bulong ko.

Sa isang iglap ay nakangiti na ang aking girlfriend, maganda na siyang muli. Mabilis niyang itinago ang dalawa niyang kamay sa kanyang likuran.

“Babe,” sabi niya. “Hindi ko naman talaga gagawin. Sa imagination ko lang ‘yun.”

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Read Full Article

Read for later

Articles marked as Favorite are saved for later viewing.
close
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

Separate tags by commas
To access this feature, please upgrade your account.
Start your free month
Free Preview