Loading...

Follow Clean Feed Records on Feedspot

Continue with Google
Continue with Facebook
or

Valid

By Glenn Astarita

This European improvising super-group reverts back to the original trio format, captured live at a Portuguese venue. Here, reedman Martin Küchen teams with fellow Scandinavians (now residing in the US), bassist Ingebrigt Håker Flaten and drummer Kjell Nordeson. In effect, it’s an invigorating performance and designed with great focus, as the musicians don’t blow matters out of proportion or engage in long-winded soloing sprees.

Flaten cooks up a bouncy gait via his peek-a-boo ostinato to launch “Equality & Death (Mothers, Fathers, Where Are Ye?)” into a multi-tiered piece, spanning introspective interludes, chirpy phrasings and a simple theme along with sporadic outbreaks by Küchen. Nonetheless, the band keeps you on your toes as the anticipation factor looms mightily. They veer off into popping choruses, edgy motifs, angst and Nordeson’s venomous rampage atop the bassist’s chunky lines. But “Satan In Plain Clothes” is built on a straightforward rock pulse, led by the saxophonist’s intense lyricism and caustic theme-building escapades. Indeed, it’s a gutsy and rather vicious sequence of events, where Küchen cries into the wilderness, heightened by the drummer’s polyrhythmic flurries.

Küchen is a whirling dervish on “Don´t Ruin Me,” incited by Nordeson’s oscillating beats and Flaten’s prolific accents and monstrous sound. With doses of free bop and sinewy detours the band settles down towards the coda then reformulates the primary hook, tinted with Küchen’s melodic passages, full-bodied tonal surges and piercing progressions as they expand and contract throughout. No doubt, the audience got its money’s worth and reciprocates the musicians’ good deeds with rousing applause.

www.allaboutjazz.com

Buy

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

By Tor Hammerø

Dansk-norske Mette Rasmussen og amerikanske Chris Corsano har mye å «snakke» om og sparer ikke akkurat på kruttet.

Den danske altsaksofonisten Mette Rasmussen har mer eller mindre gjort nordmann av seg. Etter noen år på jazzlinja i Trondheim, har hun like godt blitt boende i området rundt Lerkendal. Hun finner tydeligvis miljøet der både hyggelig og kreativt og ved flere anledninger har vi også fått møte hennes kreative åre i Trondheim Jazzorkester.

Sjøl om Rasmussen altså har base i Trondheim, så har hun så avgjort store deler av kloden som lekegrind. Her møter vi henne i Ljubljana i Slovenia en sommerdag i 2015 i selskap med den amerikanske trommeslageren Chris Corsano som hun har gitt ut ei skive med tidligere. Samarbeidet går fem år tilbake i tid, men det er åpenbart at de to fortsatt har mye usagt.

All musikken er spontant unnfanga av de to – Corsano spiller forresten også sleideklarinett, noe jeg aldri har hørt om før – og de dekker et stort spekter med uttrykket sitt. De to har spilt mye sammen live og det høres. Vi har med to lyttere i toppklasse å gjøre. To lyttere med masse empati for hverandre og stor respekt for hva den andre har å bringe til torgs.

På sett og vis er det ekstremt det de har å melde. Rasmussen tar saksofonen til sine yttergrenser – i begge retninger. Corsano følger i fortspora til Rahied Ali slik vi opplevde han sammen med John Coltrane. Det vil si uante mengder energi og han henter både fra frijazzens skattkammer og og fra den alternative rocken – han har også jobba en hel del med Sonic Youths Thurston Moore.

Dette er ikke musikk for den lettskremte, men de som gjerne vil utfordre seg sjøl vil finne mye – veldig mye – spennende i disse møtene.

www.nettavisen.no

Buy

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

By Gonçalo Falcão

Um disco que começa em grande é outra coisa. E este começa assim. Ouvimos uma frase repetida nos saxofones, no trombone e no vibrafone que parece anunciar uma composição minimalista, mas é cantável ao mesmo tempo. Este início é abalroado pelo resto da banda, partindo-o em dois: permanece a repetição obsessiva, mas o choque instala outro tema, flexível, através da bateria, do contrabaixo e do trompete. Os dois grupos estão em dois tempos diferentes, mas a junção funciona e ficamos automaticamente presos à música.

Os The Way Ahead são um septeto. Quando entram todos os sopros, a música tem um “swing” fantástico, ligeiramente desordenado, como uma “marching band” de New Orleans demasiado bebida. A bateria de Tollef Østvang impressiona: como uma metralhadora, faz estragos. O septeto escandinavo pega na ideia de festa popular que Albert Ayler também usou – e de onde o jazz nasce – e aprofunda-a: toca melodias com a mesma procura de simplicidade e pureza e os temas cantáveis (e por vezes, até, dançáveis) vão pelo mesmo caminho. Não é preciso ser um especialista para perceber a referenciação: as pistas estão no título do disco: “Bells” (1965), “Ghosts” (1964) e “Saints” (1964) são temas (dois deles dão nome ao álbum) de Ayler, e por isso já não ficam muitas dúvidas sobre ao que vamos (se bem o grupo só toque temas originais de Tollef Østvang e Andre Roligheten).

Relembremos que, depois de ter sido dispensado do serviço militar em 1961, Ayler teve dificuldade em arranjar trabalho nos Estados Unidos devido ao seu som particular. Decidiu ir para a Dinamarca e a Suécia (1962-1963), onde foi bem aceite e gravou o seu primeiro disco na Fantasy, com uma secção rítmica em que tocava Niels-Henning Ørsted Pedersen, na altura com 16 anos.

Ouvido o disco até ao final percebemos que o caminho aberto pelo saxofonista americano ainda tem coisas por explorar e que os The Way Ahead querem precisamente voltar àquele território, à procura de mais pepitas. E acham-nas. Assim, este CD é um regresso às canções populares e marchantes, às ideias que parecem simples, que sempre lá estiveram, mas que ainda ninguém tinha visto. O grupo toca canções puras, com linhas de baixo moles, cheias do som das palhetas e dos metais, com a bateria e o vibrafone a desempenharem um papel determinante na contemporização. Nada aqui é “vintage”, perceba-se. Isto não é uma visita ao passado. Os saxofones não querem imitar o vibrato característico de Ayler. É música do presente, com a mesma procura da pureza original que moveu Ayler, indo à mesma fonte onde ele bebeu.

Apesar dos nomes dos músicos com tremas e outros acentos “viking”, já conhecemos esta gente e percebemos que a invasão foi desenhada com tempo e preparação. Esta música tem andado, de algum modo, sempre presente, nos grupos que nos têm chegado da Escandinávia. O saxofonista Andre Roligheten toca com Tollef Østvang (o baterista) nos Friends & Neighbors (que recentemente também lançaram um disco); os sopros de Kristoffer Alberts e o contrabaixo de Ola Høyer vêm dos Cortex; o trombonista Mats Äleklint e o vibrafonista Mattias Ståhl vêm dos Angles; o trompete de Niklas Barno ouve-se na Fire! Orchestra de Mats Gustafsson.

O vibrafone assume-se frequentemente como parte da secção rítmica, adicionando uma cor melódica à base sobre a qual os sopros disparam. É um elemento fundamental nesta banda, talvez por ser o mais inusitado. Os solos são excelentes. O grupo toca solto, com o tipo de coesão a que os nórdicos já nos habituaram no jazz: cumprem a missão sem se preocuparem demasiado com uníssonos ou com o rigor expectável num pequeno grupo orquestral. Neste sentido desafiam a lógica americana que adora o rigor e o acerto milimétrico. Aqui o tema é a festa e a celebração, uma ideia de revolução e liberdade que se mantém viva.

https://jazz.pt

Buy

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

By Gonçalo Falcão

Primeiro foi o jazz nórdico que nos foi revelado pela portuguesa Clean Feed, fazendo-nos perceber que, apesar do gelo, os escandinavos jazzam que é um desaforo. Mais recentemente chegou o italiano pela mesma mão, fazendo-nos igualmente perceber a qualidade que andava fechada na bota da Europa. A Itália pode ser um caos político, mas já foi uma das grandes referências culturais do Ocidente e tem tudo para continuar a ser. O cinema italiano é incontornável, a música italiana é gigantesca, e são-no ainda a pintura, a escultura, o teatro e a literatura, apesar de pouco se fazer para a sua exportação – o contrário do que fazem os ingleses, que vendem tudo e mais alguma coisa, até programas de culinária, apesar de a cultura gastronómica britânica se resumir a um ensopado, uma tarte e comida industrial processada. Por isso, é de saudar este desmatar da floresta italiana que está a ser feito pela editora da Parede.

Born Baby Born” apresenta-nos o trompetista Flavio Zanuttini, mas não só: dentro dos Opacipapa está um baterista incrível,Marco D’Orlando, capaz de produzir um tipo de acompanhamento melódico grave como se houvesse um contrabaixo, e o altista Piero Bittolo Bom, que também agrada. Temos, portanto, um trio invulgar: uma secção rítmica constituída apenas por uma bateria e dois sopros, sax e trompete, na frente.

Melodias, melodias, melodias: os italianos andam nisto há muitos séculos e Zanuttini sabe escrever canções atrás de canções sem que fiquem imbecis, lamechas ou adocicadas. A música é notável, parecendo originalmente escrita para uma grande orquestra, cheia de canções, “swing” e contrastes, mas depois transposta para trio… É quase como transpor Wagner para flauta piccolo. E nesta versão crua, reduzida, encontramos uma enorme beleza, pois os intervenientes conseguem dar uma dimensão inesperada à música. Sabemos que, nos dias que correm, o tamanho de um grupo é importante: por questões económicas, é cada vez mais complicado viajar com grandes orquestras ou formações alargadas. Nesta redução não se perde nada, ganha-se. A surpresa da instrumentação e o modo inteligente como os músicos arranjam os temas e os tocam fazem com que o formato funcione na perfeição. De algum modo, o que aqui vem faz-nos lembrar a beleza do trio de John Zorn em “Songs for Lulu”, com saxofone, trombone e guitarra.

Esta “big band” de três toca canções atrás de canções que rapidamente entram na cabeça para se tornarem cantáveis e interrompe-as com pequenas improvisações num “zapping” muito atraente.

https://jazz.pt

Buy

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

By Eyal Hareuveni

Italian, Naples-based tenor sax player Antonio Raia prepared himself for the recording of his debut solo album, «Asylum», for three years. He worked on different breathing techniques and researched different spaces before settled on a huge wooden hall, Filangeri Asylum (1,000 square meters), a former dining hall in the middle of Naples, where he and his partner in crime, recording engineer Renato Fiorito, placed 10 microphones. The album was recorded with no effects or overdubs, and Raia dedicates this album to refugees and other poor people, for them the asylum is actually a home.

Raia frames the emotional atmosphere of this short album, only 30 minutes, with few well-known songs. He begins with a fragile and fractured abstraction of the popular Neapolitan song «Torna a Surriento». The following original pieces deepen this contemplative and vulnerable approach, characterized by a highly resonant sound that stresses Raia’s rich sonic spectrum, ranging from soft breaths and whispers, passionate loud shouts that fill the huge space and disciplined exercises in circular breathing, all suggest a deep and strong melodic veins.

Later he offers surprising covers of the Italian song «Dicitencello vuje» (translated into English as «Just Say I Love Her», and covered by many, including Tony Bennett and Nina Simone) and Erroll Garner’s «Misty», but reaches the emotional climax of this album in his own beautiful ballad «To Giulia». All these pieces emphasizes even more his compassionate perspective, or as Raia puts it: «looking forward to welcome and share freedom with a world in need of it, now more than ever».

http://salt-peanuts.eu

Buy

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

By Giuseppe Pisano

Antonio Raia is a young and talented Italian saxophonist who chose not to take the path of extreme music-shedding to carve himself a name and shape his identity. His few and very well planned outputs, both as records and concerts, are always arranged with exceptional care and Asylum, his second album, is no exception.

The record, out for the Portuguese label Clean Feed, contains twelve tracks for 31 minutes of play. A collection of short pieces, small postcards suggesting colourful memories and scented glimpses of antique melodies that unleash countless references to Mediterranean timeless traditions.

A welcome gift starting by its name Asylum, containing in itself the concept of acceptance, affording an open attitude that we find again in his approach to structure. The melodic lines in the pieces are fragmented and each fragment then investigated, providing a different angle for us to consider. This exposition follows a well-established and linear continuum in which Antonio takes the listener by the hand and gently guides them along the path, from the beginning to the end.

Across the whole album a strong relationship between the saxophone and the performing space is established. Renato Fiorito, the audio engineer who recorded and mixed Asylum, comes from the film industry and experimented with unusual microphone placement techniques that introduce proximity and take advantage of the peculiar reverberating space in which the album is recorded. The in-situ experience blends together with the sound of the saxophone and offers a rich and deep design of textures that become even more evident when Antonio plays in the lowest frequency range as in “There is wind among the rocks” or when he introduces noisy elements like in “the sound of voice migled with scraps”.

The choice of not recording in a studio nor recording a live concert setting becomes crucial in tailoring the identity of the whole work and contributes a lot to its unicity.
 Track after track Asylum is always able to surprise and to leave us wondering of what more is that tenor sax capable of. I guess we will hear more from Antonio in the future as we keep our eyes open for important collaborations to come.

toneshift.net

Buy

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

By Kaspar Hauser

Kolejny na tych łamach, w odstępie tygodnia, bukiet kwiatów improwizującej młodzieży z Półwyspu Iberyjskiego. Kolejni ulubieńcy redakcji, znów muzycy wyjątkowi i godni wszelkich pochwał.

Barcelona, studio nagraniowe Golden Apple, 27 lutego ubiegłego roku. Luis Vicente na trąbce oraz Vasco Trilla na perkusji i instrumentach perkusyjnych. Trzy swobodne improwizacje, poczynione w Blasku Ciemności, łącznie 51 minut z sekundami. Wydawcą płyty jest Clean Feed Records (CD).

Początek opowieści umieszcza nasze receptory słuchu w głuchej przestrzeni post-elektronicznej. Głębokie preparacje trąbki, z samego jej wnętrza, szerokie strumienie płaskiej fonii, która płynie z drżących membran zestawu perkusyjnego, zapewne także ze smyczka pocierającego podejrzane przedmioty. Kropla za kroplą, pasmo za pasem. Przykład środowiska elektroakustycznego, budowanego zmyślnym preparowaniem wyłącznie akustycznych instrumentów – głucha cisza metafizyki dźwięku. Gardłowa melorecytacja trębacza napotyka na drummerski komentarz, który w tej sytuacji scenicznej traktować można jako interesujący dysonans estetyczny. Ekspozycja Luisa jest sucha, ale zmysłowa, opada niczym pajęczyna na pasaże perkusyjne. Tłumiona eksplozja głęboko skrywanych namiętności artystycznych. Vasco zaczyna wybijać rytm na krawędzi werbla, dokłada akcenty perkusjonalne, znów stwarzając rodzaj dysonansu. Ale ta gra chyba na tym polega. Perkusista zdaje się mieć kilka dodatkowych rąk, jego narracja pęcznieje, nadyma się – prawdziwy sztukmistrz z Barcelony. Począwszy od 8 minuty opowieść muzyków zaczyna nabierać walorów meta melodyjności i perkusyjnej progresji. Wieją wiatry – szumem z wentyli, ochłapami gorącego powietrza spod werbla. Akustyka przestrzeni płata figle, prawdziwe cuda! W 13 minucie Vasco na moment zostaje sam, brzmi wtedy niczym mała orkiestra symfoniczna. Luis powraca z jeszcze większą porcją melodyjności na ustach, a jego partner aktywuje nowe zasoby mocy, dzięki czemu narracja błyskotliwie przekształca się w długi, jakże piękny pasaż duetowego free jazzu. Gaszenie płomienia spoczywa na barkach armii małych dzwonków i podręcznych talerzyków.

Cisza wyznacza początek drugiej opowieści. Półdron z werbla, talerze, szmer na wentylach. Rodzaj spaceru po burzy z piorunami, mokre stopy, delikatny wiatr. Ukojenie, zejście z wysokiego poziomu emocji. Opowieść toczy się leniwie, szuka nowych punktów zaczepienia. Po paru chwilach pikujący flow Luisa sięga już prawie nieba, podczas gdy Vasco – dla przeciwwagi – buduje fundament nowej narracji przy pomocy całej armii swoich tajemniczych przedmiotów. Pierwszy śpiewa piosenkę z dzieciństwa, drugi czyni cuda, król Midas improwizacji. Nastrój robi się oniryczny, w tytułowym blasku ciemności pojawia się moment zawieszenia. Krok Luisa w kierunku sonorystyki, why not. Rezonujący dron Vasco, why not. Piękny, nowy moment spektaklu. Drony wzajemnie przenikają się, niczym smugi światła. Do wewnątrz i na zewnątrz. Nisko osadzona narracja Vasco wynosi opowieść z jarzma dronów ku free jazzowej stylistyce. Doom drumming to the outside! Kolejny raz, to Katalończyk kreuje nową sytuację dramaturgiczną. Portugalczyk w skupieniu, godnym lepszej sprawy, nie oponuje. 13-14 minuta, narracja zaczyna nabierać niemal rockowej dynamiki. Jakby fussion bez prądu! Delikatnie hamowanie kreuje kolejny międzygatunkowy spleen. Muzycy zdają się teraz opowiadać bajkę dla wyjątkowo niegrzecznych dzieci. Tuż potem Vasco zostaje sam – wielka ekspozycja talerzy i dzwonków. Posmak dalekiego wschodu! Śpiewny komentarz Luisa, czyniony wyjątkowo czystym tonem, jak znalazł!

Finałowa część spektaklu, najkrótsza, kind of encore. Potok sonorystyki, ocean preparacji, morze rezonansu, śpiew nieistniejących ptaków, szum wiatru. Drones in post-electronics! Narracja niemal stoi w miejscu, akustycznie skwierczy. Muzycy prześcigają się w prezentacji błyskotliwych porcji meta dźwięków. What a game! Opowieść zdaje się czynić wielką pętlę narracyjną i wracać do swojego początku. Znów elektroakustyka bez prądu! Ekscytujący finał, dron w dronie, dźwięk, który nie jest dźwiękiem. Ostatnie westchnienia, pomruki i drżenia. Końcową ciszę muzycy łapią w rozkroku.

spontaneousmusictribune.blogspot.com

Buy

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

By Imitonios

Honoring the tradition suggesting that the exploration of the musical universe can act as a tool for the understanding of a wider cosmic truth, the 34-year-old Norwegian saxophonist Jørgen Mathisen and his quartet deepen in the last period of John Coltrane’s music with absolute success, in a way that it is very difficult for a listener to comprehend that it’s a modern group with new compositions playing and not the Myste “Ohnedaruth” himself, in one of his “lost” recordings.

Everything here works perfectly: the incomparable tenor or soprano saxophone sound coming with a heavy use of skillfully played high harmonics; the themes and the phraseology that vitalize and recreate the ubiquitous historical material; that inspiring, accurate spiritual feeling; the astral names of the tunes, that motivate us to imagine the music notes as celestial objects and the musical phrases as an outline of their interdependent orbits
As the Cleen Feed Rec. press release makes a reference to the influence of Sun Ra Orchestra, let’s remember here the rumor saying that John Coltrane himself had also been initiated to that mood by Sun Ra, the visionary pioneer.

Almost all saxophonists, at some point in their career, study and try to replicate John Coltrane’s music, but very few manage to reach that level of integrity. Jørgen Mathisen, coming from the school of free jazz, without much fuss, is definitely one of them. Well done!

modernjazz.gr

Buy

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

By Franpi Barriaux

Insérer ce disque sur sa platine [1], c’est soudain comme si notre récent dossier consacré au Portugal s’agitait devant nous avec une joyeuse vigueur désordonnée. Projet mené par le guitariste Luís Lopes, dont l’instrument écorche avec sa sécheresse habituelle le carambolage en cours, le Lisbon Freedom Unit (LFU) est une sorte de manifeste de la liberté absolue et intranquille de cette scène lusitanienne déjà richement dotée : on connaissait notamment le Lisbon Improvisation Players de Rodrigo Amado, que l’on retrouve ici. Le LFU le complète. Il le déborde même, si l’on songe aux choix bruitistes de Luis Lopes et ses amis. Témoin la première partie de ce Praise of Our Folly, où le piano de Rodrigo Pinheiro et les platines de Pedro Lopes rivalisent de créativité avec la guitare. Parfois le silence s’impose, mais il est sur le qui-vive et peut se faire chambouler à tout instant. C’est ce qui oblige à l’écoute profonde et intense.

Comme souvent avec Lopes, c’est la dimension sauvage qui prédomine. Le son s’immisce partout, avec l’inexorabilité d’un lent tsunami chargé de métaux lourds. C’est d’autant plus prégnant ici que les cordes (remarquable travail de Ricardo Jacinto au violoncelle et Hernani Faustino à la contrebasse), l’électronique et les peaux semblent percoler d’un bourdon central, massif et en constante mutation. Ce matériel est constitué des trois soufflants qui se partagent les canaux : à droite, Pedro Sousa souligne et accompagne au ténor les rocailles de la guitare. A gauche, Rodrigo Amado porte le fer, à l’image de « Praise II » en jouant avec le chaos, non sans une certaine délectation. Au centre, Bruno Parrinha tient à la clarinette basse le rôle d’équilibre ou d’inertie, dans une démarche qui n’est pas sans rappeler le Garden qu’il menait avec Luis Lopes et Ricardo Jacinto.

Il serait simple de dire qu’avec ce premier disque du LFU, nous sommes dans l’univers de son leader. Dans cette fragilité poétique qui s’exprime par la rudesse des sons. Mais plus globalement, c’est bien un témoignage du son de l’avant-garde lisboète dont il s’agit. A l’écoute de « Praise IV », alors que Rodrigo Amado s’élance avec agilité dans un chemin tortueux, c’est tout l’orchestre qui le suit sans se soucier du précipice. Du piano à la contrebasse, la musique est véloce, brute, sans concession aucune. Derrière ce free hâbleur que la guitare agrémente de quelques éclats tranchants, il y a toute l’émulation d’une génération dorée qui a su faire des petits et fructifier. La musique de ce nonet est féconde et des plus relevée. On s’en délecte.

http://www.citizenjazz.com

Buy

Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

By Opduvel

Een veel gezien muzikant op de Europese jazzpodia is de Portugese trompettist Luís Vicente, die onder andere lid is lid van What About Sam, Clocks And Clouds, Deux Maisons, Chamber 4 en Fail Better! Hij werkte ook met elektronica-muzikant Jari Marjamäki en het Belgische kwartet Kabas. Op het Poolse Multikulti-label verschenen vorig jaar ook twee releases waar de trompettist bij betrokken is: Live at Ljubljana met pianist Seppe Gebruers en drummer Onno Govaert en L3 met saxofonist Yedo Gibson en slagwerker Vasco Trilla.

Laatstgenoemde is Vicente’s muzikale partner op het nu blij Clean Feed Records verschenen a Brighter Side of Darkness. Ook Trilla, die woont in Barcelona, is een zeer bedrijvig muzikant die in Europa met veel muzikanten samenwerkt. Daarnaast zijn de solo-albums die de drummer en percussionist uitbrengt zeer de moeite waard, wat vorig jaar nog onderstreept werd door het zeer sterke The Torch In My Ear, een heerlijk album waarop het wemelt van de spontane muzikale vondsten die de muziek een speels karakter geven.

Die laatste zin is kan zo worden overgenomen in de bespreking van a Brighter Side of Darkness, de duoplaat van de Portugese trompettist en Spaanse drummer/percussionist. Beide muzikanten beschikken over zeer sensitieve muzikale voelsprieten en dat betekent dat zij niet zomaar hun eigen weg gaan maar in hun vrije improvisaties, hoe individueel ook, steeds oog en oor hebben voor kleurschakeringen, over hoe het spel met geluiden bij elkaar klinkt.

Het album bestaat uit drie stukken van circa twintig, drieëntwintig en negen minuten. De beide heren nemen dus de tijd om hun improvisaties, die vanuit een niet van tevoren vastgelegd punt beginnen, tot volle wasdom te laten komen. Aftasten hoort erbij en dat gebeurt dan ook volop, met boeiende en spannende resultaten. Nergens lijkt sprake van het kiezen van de veilige weg: beproefde recepten worden uit de weg gegaan ten faveure van nieuwe experimenten.

En dat betekent dat de mogelijkheden van de instrumenten volop worden verkend. Vooral Vicente weet aan zijn trompet de meest vreemde klanken te ontfutselen, zoals in het begin, als hij door het instrument blaast maar nauwelijks een echte toon produceert. Het is opzienbarend hoeveel verschillende soorten ruis hij uit het instrument weet te halen. Trilla is niet alleen te horen op snare, waar een galmklank op lijkt te liggen, maar tikt ook op randen van toms en beslaat voorwerpen. Soms weet hij een drone-effect te creëren door aanhoudend spel op de snare.

Na zo’n vier minuten horen steeds meer trompetklanken, maar het zijn geen cleane geluiden die Vicente speelt. De trompet klinkt hees en ruw. Trilla kleurt bij met tikkende geluiden en gonzende bekkens. De intensiteit neemt toe en met een beetje fantasie waan je je rijdend in een treintje in een donkere mijn, ongewis van wat je bij aankomst zult aantreffen. En dan is het eerste stuk pas halverwege. De stroom van geluiden gaat constant door, waarbij de rol van het slagwerk net zo belangrijk is als die van het blaasinstrument. Een cleane trompetklank horen we pas na dertien minuten, in een robuust gedeelte waarin ook Trilla op ‘normale’ wijze op drums te horen is. Door te eindigen met tikkende geluiden wordt de muzikale cirkel mooi rond gemaakt.

Bellen en klokken begeleiden een hoog spelende gedempte trompet aan het begin van het tweede stuk. De nagalm is een belangrijke muzikale factor. Het stuk ontvouwt zich langzaam; er is geen haast en de spontane ideeën worden met rustige precisie ten uitvoer gelegd. Na een paar minuten brengt Trilla nieuwe accenten aan, rommelt het op de achtergrond en regent het nieuwe klanken. Ook hier gebeurt dat beheerst en ontspannen, dient het als tegenwicht voor het hoge en emotionele trompetspel. Schurend en strijkend gaat de percussionist verder, terwijl Vicentes zijn trompet laat kreunen, kermen en jammeren.

De muziek maakt lange tijd pas op de plaats, terwijl je weet dat er verandering op til is. Er is een immense spanningsboog, die nog wat strakker wordt getrokken als Trilla met toms een jachtig ritme onder het soms vervreemdende trompetspel legt. Vicente toont vervolgens dat hij naast zijn gevoel voor experiment ook een fijn gevoel voor melodie heeft. Trilla verlaat het snelle ritme, de trompet houdt stil en de slagwerker creëert met verschillende bellen een percussieve laag die hij accentueert met slagen op een tom en later op snare. Het stuk eindigt in de laatste paar minuten met melodieus spel op de trompet, die zodanig gedempt wordt dat de klanken wat dof klinken.

In het slotstuk wordt een hoge klank neergelegd, een drone die klinkt als feedback. Daar om- en doorheen fladdert de trompet, terwijl de rand van een bekken met een strijkstok wordt bespeeld. Onrust regeert. De drone wordt luider, gemener ook en de sfeer wordt daardoor agressiever. Elk geluid van trompet en percussie wordt bijna overstemd door de drone die van geen wijken weet. Er is geen ontkomen aan en beluistering van het laatste stuk wordt ongemakkelijk, maar het is ook razend spannend. Pas op het eind gaat de geluidsstorm liggen en bouwen Vicente en Trilla langzaam af.

Op a Brighter Side of Darkness laten de beide muzikanten, al luisterend naar elkaar, hun spontane ingevingen de vrije loop en laten zij het experiment zegevieren. Er is vaak geen houvast in de vorm van een beat, een vastomlijnd ritme of een strak tempo; het zijn de muzikale vondsten waarop deze muziek drijft. Ondanks het onconventionele spel gaat het niet om een aaneenschakeling van speeltechnieken; er wordt op en met gevoel gespeeld. De ongedwongen muzikaliteit van het duo zorgt voor een rijkgeschakeerd en vooral ook spannend improvisatie-album.

opduvel.com

Buy

Read Full Article

Read for later

Articles marked as Favorite are saved for later viewing.
close
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

Separate tags by commas
To access this feature, please upgrade your account.
Start your free month
Free Preview