Loading...

Follow ΕΛΛΑΣ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ on Feedspot

Continue with Google
Continue with Facebook
or

Valid

Άγιος Παΐσιος: Προσευχή Γέροντος Παϊσίου για όλο τον κόσμο: Κύριε ημών Ιησού Χριστέ μου, μην εγκαταλείπεις τους δούλους Σου που ζούν μακριά από την Εκκλησία, η Αγάπη Σου να ενεργήσει και να τους φέρει όλους κοντά Σου.
-Μνήσθητι Κύριε πάντων των δούλων Σου των πονεμένων, των θλιβομένων,των ασθενούντων, των φτωχών, των πενθούντων, των αδικημένων, των μοναχικών, των συκοφαντουμένων, των αιχμαλώτων, των πεινασμένων, των Προσφύγων, των παραστρατημένων, των πλανεμένων, των ανυπερασπίστων, των φυλακισμένων,
-Μνήσθητι Κύριε των δούλων Σου που υποφέρουν από τον καρκίνο.
-Των δούλων Σου που υποφέρουν από μικρά η μεγάλα νοσήματα.
-Των δούλων Σου που υποφέρουν από σωματικές αναπηρίες.
-Των δούλων Σου που υποφέρουν από ψυχικές αναπηρίες.
-Μνήσθητι των αρχόντων (προέδρων, υπουργών…) και βοήθησον αυτούς να κυβερνούν χριστιανικά.
-Μνήσθητι Κύριε των παιδιών που προέρχονται από προβληματικές οικογένειες.
-Των προβληματικών οικογενειών και των διαζευγμένων.
-Μνήσθητι Κύριε των ορφανών όλου του κόσμου, όλων των πονεμένων και των αδικημένων στην ζωή, όσων έχουν χάσει τους συζύγους τους.
-Μνήσθητι Κύριε όλων των φυλακισμένων, των αναρχικών, των ναρκομανών, των φονέων, των κακοποιών, των κλεφτών. Φώτισον και βοήθησον αυτούς να διορθωθούν.
-Μνήσθητι όλων των ξενιτεμένων.
-Όλων όσων ταξιδεύουν στην θάλασσα, στην ξηρά, στον αέρα και φύλαξον αυτούς.
-Μνήσθητι της Εκκλησίας μας, των πατέρων(κληρικών), της Εκκλησίας των πιστών.
-Μνήσθητι Κύριε όλων των μοναστικών αδελφοτήτων, ανδρικών και γυναικείων, των γερόντων και των γεροντισσών και όλων των αδελφοτήτων και των αγιορειτών πατέρων.
-Μνήσθητι Κύριε των δούλων Σου που είναι σε καιρό πολέμου.
-Όσων καταδιώκονται στα βουνά και στους κάμπους.
-Μνήσθητι των δούλων Σου που άφησαν τα σπίτια τους και τις δουλειές τους και ταλαιπωρούνται.
-Μνήσθητι Κύριε όλων των φτωχών, αστέγων και προσφύγων.
-Μνήσθητι Κύριε όλων των εθνών, να τα έχεις στην αγκαλιά Σου, να τα σκεπάζεις με την αγία Σου Σκέπη, να τα φυλάγεις από κάθε κακό και από τον πόλεμο. Καί την αγαπημένη μας Ελλάδα μέρα και νύκτα να την έχεις στην αγκαλιά Σου, να την σκεπάζεις με την αγία Σου Σκέπη, να την φυλάγεις από κάθε κακό και από τον πόλεμο.
-Μνήσθητι Κύριε των ταλαιπωρημένων εγκαταλελειμμένων, αδικημένων, δοκιμασμένων οικογενειών και δώσε πλούσια τα ελέη Σου σ’ αυτές.
-Μνήσθητι των δούλων Σου που υποφέρουν από ψυχικά και σωματικά προβλήματα πάσης φύσεως.
-Μνήσθητι όσων βρίσκονται σε απόγνωσι, βοήθησε και γαλήνευσέ τους.
-Μνήσθητι Κύριε των δούλων Σου που ζήτησαν τις προσευχές μας.
-Μνήσθητι και πάντων των απ’ αιώνος κεκοιμημένων.
ΑΜΗΝ.
http://feeds2.feedburner.com/blogspot/hellas-orthodoxy
Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

Μητρόπολη Πατρών: Ένα ιδιαίτερα χαρμόσυνο γεγονός ανήγγειλε χθες ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας που τέλεσε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος Πατρών.
Πρόκειται για την κατάθεση, όπως τόνισε, προς την αρμόδια Επιτροπή της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος του σχετικού φακέλου προς αγιοκατάταξη του ηγιασμένου π. Γερβασίου Παρασκευόπουλου.
Όπως αναφέρει το σχετικό δελτίο τύπου της Ιεράς Μητροπόλεως, οι πιστοί με το άκουσμα της είδησης ξέσπασαν σε χειροκροτήματα, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό την αγάπη του για τον Γέροντα Γερβάσιο.
Λίγα λόγια για τον Γέροντα Γερβάσιο Παρασκευόπουλο
Ο κατά κόσμον Γεώργιος Παρασκευόπουλος, υιός του Χαραλάμπους και της Βασιλικής, γεννήθηκε στη Νυμφασιά (Γρανίτσα) Γορτυνίας. Πολύ πτωχός, εστερείτο και των στοιχειωδών μέσων για τη φοίτησή του στο Δημοτικό Σχολείο. Σε ηλικία 13 ετών, κινούμενος από θείο έρωτα, κατέφυγε στη Μονή Κερνίτσης και διακονούσε εκεί.
Ποθώντας όμως τη μόρφωση σε ηλικία 15 ετών ξεκίνησε με τα πόδια για το Μ. Σπήλαιο για να εγγραφεί στο Σχολαρχείο της Μονής. Επειδή δεν βρήκε την παραμικρή στοργή έφυγε για τη Μ. Ταξιαρχών Αιγιαλείας και εγράφη στο εκεί Σχολαρχείο. Η επίδοσή του στα μαθήματα προκάλεσε το φθόνο και αναγκάστηκε να φύγει και από εκεί.
Η πνευματική ακτινοβολία του Πατρών Ιεροθέου, ο οποίος περιβαλλόταν από πλήθος εμπνευσμένων ανδρών (Ευσέβιος Ματθόπουλος, Ηλίας Βλαχόπουλος, Παν. Λουληγέρης, Γαβρ. Φραγκούλης, κ.ά.) τον προσήλωσε και «εστράφη βαθύτερον εις την αχαϊκήν γην». Ο άγιος εκείνος ιεράρχης, με τη γνωριμία του, τον επηρέασε βαθύτατα.
Μετά τη στρατιωτική του θητεία, επανήλθε θερμότερος στον εκκλησιαστικό περίβολο. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1903 από τον Μητροπολίτη Άρτης Γεννάδιο και του δόθηκε το όνομα Γερβάσιος.
Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη Ριζάρειο Σχολή επί σχολαρχίας του Αγίου Νεκταρίου Κεφαλά. Ήταν ο δεύτερος μέγας ιεράρχης, ο οποίος εκτιμούσε ιδιαίτερα το νεαρό τότε διάκονο.
Διακρινόμενος πάντοτε για την επίδοσή του στα γράμματα έλαβε υποτροφία και εισήλθε στο Πανεπιστήμιο. Όταν πήρε το πτυχίο του, τοποθετήθηκε από τον μητροπολίτη Αθηνών Θεόκλητο στην υπεύθυνη διακονία του πρωτεκδίκου.
Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος το 1912 από τον μητροπολίτη Πατρών Αντώνιο. Στη θρυλική εξόρμηση του 1912-16 συμμετείχε ως ιερεύς του Α’ ευζωνικού Συντάγματος, επανειλημμένως διακριθείς και παρασημοφορηθείς από τους διοικητές του.
Μετά το 1917, ο π. Γερβάσιος εισήλθε στην εποχή των ειρηνικών αγώνων του. Έμενε μόνιμα στην Πάτρα. Άρχισε εντός της πόλεως πλέον και στις φτωχότερες συνοικίες της να κρούει το «τάλαντον» και «εκ νυκτός ορθρίζων προς τον Κύριον…».
Υπηρέτησε ως εφημέριος των ναών Αγ. Παρασκευής και Αγ. Δημητρίου και στη συνέχεια, χωρίς εφημερία ανέλαβε μια άλλη «πορεία» γνήσια αποστολική μέχρι το θάνατό του.
Προ και μετά το 1930 άσκησε ευδοκίμως τα καθήκοντα του πρωτοσυγκέλλου της Μητροπόλεως Πατρών. Και όταν, τέλος, το 1939 ανέλαβε τα καθήκοντα του μεγάλου πρωτοσυγκέλλου της Αρχιεπισκοπής Αθηνών «διοικήσας την πρωτοσυγκελλίαν της Αρχιεπισκοπής εν δυνάμει και ζήλω Ηλιού και καταλιπών ευαγγελικώς ωραίαν, αγίαν εποχήν…» (Μητροπολίτης Πειραιώς Χρυσόστομος, Ανάπλασις, Ιούνιος 1965).
Η πρώτη του μέριμνα ήταν το παιδί. Είναι ο πρώτος ιδρυτής στην Ελλάδα οργανωμένων Εκκλησιαστικών Κατηχητικών Σχολείων και από το 1923 ο πρώτος που συνέλαβε την ιδέα της συστάσεως Εκκλησιαστικών Κατηχητικών Νηπιαγωγείων.
Δεν ασχολήθηκε συστηματικά με τη συγγραφή, «παρά το εύχυμον εις τούτο τάλαντόν του». Προτιμούσε να ομιλεί, παρά να γράφει. Εδημοσίευε ανελλιπώς σε εφημερίδες και περιοδικά -των Πατρών και των Αθηνών- άρθρα επί θεμάτων «αμέσως ενδιαφερόντων τον ευαγγελισμόν του λαού».
Συλλογές τέτοιων άρθρων αποτελούν τα εκδοθέντα βιβλία του «Θρησκευτικαί μελέται» (1945), «Επίκαιρα προβλήματα» (1948) και «Ερμηνευτική επιστασία επί της Θείας Λειτουργίας» (1958). Δεν αξιώθηκε να επεξεργασθεί πλουσιώτατη ύλη κατηχητικών μαθημάτων του για την κατήχηση των Ελληνοπαίδων.
Εις τα «παιδία του» αυτά αφιέρωσε τις ύστατες σκέψεις του και τους παλμούς των τελευταίων του ημερών. Κρατώντας το «ιστορικό» ραβδί του, με το οποίο επί 50 έτη εποίμανε τα πρόβατα του αρχιποίμενος Χριστού και το οποίο εφάνταζε στα παιδικά μάτια «ως άλλη ράβδος Μωυσέως», έλεγε λίγο πριν την αποστολική ημέρα της 30ης Ιουνίου 1964, κατά της οποίαν εξεδέμησε προς Κύριον:
«Σας εμπιστεύομαι τα παιδία μου, τα νήπιά μου, το αύριον του Έθνους, τας χρυσάς ελπίδας του αιωνίου μέλλοντός μου…».
orthodoxianewsagency.gr
http://feeds2.feedburner.com/blogspot/hellas-orthodoxy
Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 


Με τη βοήθεια του Θεού και τη στήριξη όλων εσάς των αναγνωστών, κλείνουμε σήμερα ΕΝΤΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΔΙΑΚΟΠΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ και μπαίνουμε αισίως στον δωδέκατο χρόνο παρουσίας μας στο Διαδίκτυο!

Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, ούτε μεγάλα λόγια. Άλλωστε, «μιλάνε» οι πάνω από 7.800 αναρτήσεις μας, όλα αυτά τα χρόνια. Σε αυτές καταθέσαμε τις απόψεις μας, αυτό είναι το ΕΛΛΑΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ!

Το μόνο που μπορούμε να υποσχεθούμε, είναι πως θα συνεχίσουμε! Με την ίδια επιμονή, τον ίδιο ζήλο και αγωνιστικότητα! Διότι  στο δύσκολο δρόμο της πολυεπίπεδης κρίσης που βαδίζουμε όλοι μας σήμερα, υπάρχουν μόνον δύο σταθερά σημεία. Μόνο δύο «φάροι», που φωτίζουν την φουρτουνιασμένη θάλασσα της εποχής μας: Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ!

Με Ελληνορθόδοξους Χαιρετισμούς,

Δημήτρης Σωτηρόπουλος

Διαχειριστής του ΕΛΛΑΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ
http://feeds2.feedburner.com/blogspot/hellas-orthodoxy
Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

Όταν ο Κύριος βαπτίσθηκε στον Ιορδάνη το Αγιο Πνεύμα εμφανίσθηκε εν είδει περιστεράς. Εμφανίσθηκε όχι για να προσθέσει κάτι στον Χριστό, αλλά συμβολικά, έτσι ώστε να δείξει αυτό που υπάρχει μέσα στον Χριστό: την ακακία, τηνκαθαρότητα και την ταπεινότητα. Αυτό συμβολίζει το περιστέρι. Όταν οι απόστολοι συγκεντρώθηκαν την πεντηκοστή ημέρα από την ημέρα της Ανάστασης, το Αγιο Πνεύμα εμφανίσθηκε με τη μορφή πύρινων γλωσσών. Εμφανίσθηκε ως πύρινη γλώσσα για να τους αφαιρέσει κάτι και να τους προσθέσει κάτι. Δηλαδή, να αφαιρέσει από αυτούς κάθε αμαρτία, κάθε αδυναμία, φόβο και ακαθαρσία της ψυχής και να τους δωρίσει τη δύναμη, το φως και τη ζεστασιά. Οι πύρινες γλώσσες επισημαίνουν συμβολικά αυτά τα τρία: τη δύναμη, το φως και τη ζεστασιά. 



 Γνωρίζεις ότι το πυρ είναι δυνατό, γνωρίζεις πως φωτίζει και ζεσταίνει. Αλλά όταν μιλάς για το Αγιο Πνεύμα πρόσεξε να μην σκέπτεσαι υλικά αλλά πνευματικά. Γίνεται λόγος λοιπόν, για την πνευματική δύναμη, για το πνευματικό φως και για την πνευματική ζεστασιά. 

Και αυτά είναι: η δυνατή θέληση, ο φωτισμένος νους και η ζέση της αγάπης. 



 Μ΄αυτά τα τρία πνευματικά όπλα εξόπλισε το Αγιο Πνεύμα τους στρατιώτες του Χριστού για να αντιμετωπίσουν τον κόσμο. Ο Διδάσκαλος τους είχε απαγορεύσει ακόμα και ράβδο να φέρουν από τα επίγεια όπλα.


 Γιατί το πυρ εμφανίζεται με τη μορφή γλωσσών πάνω από τα κεφάλια τους; Επειδή οι απόστολοι έπρεπε μέσω της γλώσσας να κηρύξουν στους λαούς το χαρμόσυνο νέο, την ευαγγελική αλήθεια και ζωή, την επιστήμη της μετάνοιας και της συγχώρεσης. 

Με τον λόγο έπρεπε να μάθουν, με τον λόγο να θεραπεύουν, με τον λόγο να παρηγορούν, με τον λόγο να αγιάζουν και να καθοδηγούν, με τον λόγο να φροντίζουν την Εκκλησία.

Επίσης, με τον λόγο να αμύνονται, αφού τους είπε ο Οδηγός να μην φοβούνται τους διώκτες και να μην υπερασπίζονται εαυτούς στα δικαστήρια κατά το δοκούν, επειδή είναι απλοί άνθρωποι, και τους βεβαίωσε: 

«Ου γαρ υμείς έστε οι λαλούντες αλλά το Πνεύμα του πατρός υμών το λαλούν εν υμίν» (Ματθ. 10, 20). Θα μπορούσαν άραγε να μιλούν τη συνηθισμένη γλώσσα των ανθρώπων για το μέγιστο χαρμόσυνο νέο το οποίο έφθασε ποτέ στα αυτιά των ανθρώπων, ότι ο Θεός εμφανίσθηκε στη γη και άνοιξε στους ανθρώπους τις πύλες της αθάνατης ζωής; Θα μπορούσε άραγε ο άνθρωπος με τη θνητή ανθρώπινη φύση να διαδώσει αυτό το ζωοποιό βάλσαμο μέσα από τη δυσωδία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μάλιστα έως την άκρη του κόσμου; Με τίποτα και ποτέ. 

Μόνο το πύρινο Πνεύμα του Θεού μπορούσε να το κάνει, το οποίο διά στόματος αποστόλων σκόρπισε ουράνιες σπίθες στο επίγειο σκοτάδι.

Αλλά, άνθρωπε, δεν αισθάνθηκες ποτέ το Πνεύμα του Θεού μέσα σου; Δες, και εσύ είσαι βαπτισμένος με Πνεύμα· με νερό και Πνεύμα. Άραγε ποτέ δεν σε ξάφνιασε μέσα σου κάποια μεγάλη και φωτεινή σκέψη, σιωπηρός λόγος του Αγίου Πνεύματος; Ποτέ δεν σε ξάφνιασε σαν άνεμος και δεν φούντωσε μέσα στην καρδιά σου η αγάπη για τον Δημιουργό σου φέρνοντάς σου δάκρυα στα μάτια;

Παραδώσου στην θέληση του Θεού και φύλαξε αυτό που δονεί την ψυχή· θα γνωρίσεις το θαύμα της Πεντηκοστής, που στάθηκε πάνω από τους αποστόλους.
Ειρήνη και χαρά από το Άγιο Πνεύμα.



http://feeds2.feedburner.com/blogspot/hellas-orthodoxy
Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 


Πάσχα είχαν και έχουν και οι Εβραίοι!
Πεντηκοστή είχαν και έχουν και οι Εβραίοι!
Αν και με άλλο νόημα και το πρώτο και το δεύτερο… τι δεν έχουν οι Εβραίοι (Δευτέρα) του Αγίου Πνεύματος. Στερούνται το άγιο Πνεύμα που μας δείχνει τον δρόμο της λατρείας του αληθινού Θεού εν τω προσώπω του αποκαλυφθέντος Ιησού Χριστού. Ο Χριστός ο Ιησούς και το Πνεύμα το άγιο έχουν την δική τους έκφραση στην περίοδο της ιεράς Ιστορίας της Καινής Διαθήκης.
  Στην Παλαιά Διαθήκη το Πάσχα είναι το πέρασμα από την δουλεία της Αιγύπτου στην ελευθερία των τέκτων του Θεού στη γη της επαγγελίας την οποία όμως ο Προφήτης Μωϋσής δεν απολαμβάνει ουδόλως αφού δεν εισέρχεται στην αγία Πόλη αλλά την αντικρίζει από μακρυά σε αυτή εισέρχεται ο Ιησούς του Ναυή. Ο Ιησούς είναι το Πάσχα μας το Χριστιανικό Πάσχα, η θυσία του και η προσφορά του είναι ότι μας χαρίζεται αυτός ο Ίδιος θυσία άμωμος και ευάρεστος τω Θεώ.
  Στην προ Χριστού εποχή η Πεντηκοστή ημέρα από το Πάσχα- το πέρασμα από την δουλεία στην ελευθερία των τέκνων του Θεού- μας θύμιζε την παράδοση του Νόμου στις θεοχάρακτες πλάκες του Μεγάλου Μωϋσέως ο οποίος τελικά δίνει τον Νόμο αλλά οι άνθρωποι ατελείς όντες δεν μπορούν να γευτούν την εφαρμογή του αλλά τον βλέπουν σαν τροχοπέδη στις ανομίες τους. Ενώ στην χριστιανική παράδοση Πεντηκοστή σημαίνει ότι ξεχύνεται ο Παράκλητος στην πρώτη Εκκλησία που εκκάλεσε το πρώτον κοντά του ο Χριστός δια των Αποστόλων Του αλλά εκείνοι ήσαν γεμάτοι φόβο και πνοή ενός άλλου πνεύματος γεμάτο ιουδαϊκά κατάλοιπα το οποίο μετά την Πεντηκοστή και την ιδιαίτερη τιμή στο ομοδύναμο, ομότροπο και συναϊδιο με τον Πατέρα και τον Υιό, Πνεύμα καινοποιεί τους εγγίζοντας την Εκκλησία του Χριστού.
  Αυτό το Πνεύμα το άγιο έλειπε να ζωογονήσει και να τροφοδοτήσει με πλούσια τα ελέη του την κοινωνία των πιστών. Η πρώτη Εκκλησία της Πεντηκοστής συνεχίζει να ζει και σήμερα στην Ορθόδοξη Εκκλησία της οποίας είμεθα μέλη όχι απλά δι’ Υιού αλλά εν αγίω Πνεύματι τιμώντες το θέλημα του Πατρός και την αποκάλυψη του Υιού.
  Έχουμε μέσα μας κατανοήσει ότι το λαμβάνουμε όλοι δια του αγίου βαπτίσματος το άγιο Πνεύμα αλλά οι δωρεές του είναι ανενέργητες καθόσον δεν συνειδητοποιούμε ότι για να φανεί ότι ζούμε εν Πνεύματι πρέπει να ζήσουμε τις δωρεές του και να ξεχυθούνε αυτές οι δωρεές όχι μόνον από το μυστήριο του Χρίσματος που λάβαμε με το βάπτισμα αλλά επιρεάζοντας και τροφοδοτόντας την καθημερινή συναναστροφή και εμπειρία μας. Η Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος γίνεται και η δική μας δευτεραία και σημαντικοτάτη προσκύνηση του Αυτού Θεού, ως Πατρός και Υιού, του Σαρκωθέντος Ιησού Χριστού, ως θείου Πνεύματος όχι αφαιρετικού Πνεύματος αλλά ενός προσώπου του Τριαδικού Θεού  μας που είναι Προσωπικός Θεός και δημιουργεί σχέση με εμάς!
  Μπορεί να νηπιοβαπτισθήκαμε αλλά αυτό αν θελήσουμε δεν είναι θέμα σημαντικό στην εμπειρία μας μέσα στην Εκκλησία εν Πνεύματι αγίω. Θέλουμε αυτή την εορτή να την χαρούμε όχι απλά να περάσει από μέσα μας ή και από γύρω μας χωρίς να αφήσει το Πανάγιο Πνεύμα ως βιαία αλλά και λεπτή αύρα να δροσίσει τις δροσοσταλίδες της καρδιάς μας και να μας κάνει πνευματοκίνητους μαθητές Εκείνου που δεν έχει την σωτηρία μας όμηρο στα πόδια Του αλλά αφού αναλαμβάνεται στους Ουρανούς πέμπει, δια θελήματος του Πατρός του, το Πανάγιο Πνεύμα που στέλνεται από τον Υιό αλλά εκπορεύεται από τον Πατέρα να τελειώσει το έργο της θείας Οικονομίας και να περάσουμε στην Τρίτη φάση της Ιστορίας και της Δημιουργίας εκείνης που την διαφεντεύει το άγιο Πνεύμα που λείπει από μέσα και γύρω μας. Αυτό μας συγκροτεί εν Εκκλησία, αυτό μας στηρίζει ως μέλη του Σώματος του Χριστού. Παρακαλώ δε αδελφοί το Πνεύμα να μην σβεσθεί εντός μας και να έχουμε την γλωσοπυρφόρον χάρην Του εντός του οίκου της καρδίας ημών.
Εν όψει του Αγίου Πνεύματος και της Δευτέρας ημέρας της Πεντηκοστής 28ηΜαίου 2018,
Έγραφον εν Κρανιδίω,
http://feeds2.feedburner.com/blogspot/hellas-orthodoxy
Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

«Θεέ μου…Είμαι πεσμένος… Σήκωσέ με. Ανάστησέ με. Σώσε με!…»
 


Κατά την «έσχατη» και «μεγάλη» και «σωτήρια» ημέρα της Πεντηκοστής, κατά την οποία μας αποκαλύφθηκε και προσκυνούμε και δοξάζουμε το μέγα μυστήριο της Αγίας και Ομοουσίου και Ζωοποιού και Αδιαιρέτου και Ασυγχύτου Τριάδας, του Ενός και Μοναδικού Θεού. του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, αμέσως μετά την πανηγυρική Θεία Λειτουργία, τελούμε τον «Εσπερινό της Γονυκλισίας», κατά τον οποίο ψάλλουμε ύμνους αφιερωμένους κατ’ εξοχήν στο Πανάγιο Πνεύμα, το τρίτο Πρόσωπο της Τρισηλίου Θεότητας, που είναι «φως και ζωή και ζώσα πηγή νοερά. Πνεύμα σοφίας, Πνεύμα συνέσεως, αγαθόν, ευθές, νοερόν, ηγεμονεύον, καθαίρον τα πταίσματα, Θεός και θεοποιούν, πυρ εκ πυρός προϊόν, λαλούν, ενεργούν, διαιρούν τα χαρίσματα».




Αμέσως μετά την «Είσοδο» του Εσπερινού, κι αφού ψαλεί το «Φως ιλαρόν» και το πανηγυρικό Μέγα Προκείμενο «Τίς Θεός Μέγας ως ο Θεός ημών; Συ ει ο Θεός, ο ποιών θαυμάσια μόνος!» σε ήχο βαρύ, μεγαλόπρεπο, αντάξιο του νοήματος και του μηνύματός του, ο Διάκονος μας καλεί, κλήρο και λαό, να γονατίσουμε και ν’ απευθύνουμε στο Θεό γονυπετείς λόγο ικεσίας:  


«Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεηθώμεν».



Από τη λαμπροχαρμόσυνη αγία ημέρα του Πάσχα μέχρι και σήμερα, η γονυκλισία ήταν απαγορευμένη. Σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες, και για να υπογραμμίζεται το χαρούμενο και σωτήριο μήνυμα των αναστάσιμων βιωμάτων της Εκκλησίας, η προσευχή των Ορθοδόξων γίνεται«ορθοστάδην». Σε όρθια δηλαδή στάση, και όχι με γονυκλισία. Όμως την ώρα τούτη το «ορθοστάδην» παραμερίζεται, όχι μόνο για να χαιρετίσουμε θεοπρεπώς το Πανάγιο Πνεύμα, «δι’ ου Πατήρ γνωρίζεται και Υιός δοξάζεται, και παρά πάντων γινώσκεται μία δύναμις, μία σύνταξις, μία προσκύνησις τής Αγίας Τριάδος», μα και για να πούμε κατά πως ταιριάζει σε παραστρατημένους, όπως είμαστε όλοι μας, χωρίς εξαίρεση, το «ημάρτομεν!», και να ζητήσουμε το έλεος του Θεού, την άφεση, την κάθαρση, τη συγγνώμη.


Τη γονυκλισία την ονομάζει ο λαός μας και «μετάνοια». Γιατί η στάση του μετανοούντος είναι το «κλίνειν τα γόνατα». Κάτω τα γόνατα, κάτω και το πρόσωπο.


σημαίνει απλούστατα: «Θεέ μου, βρίσκομαι κάτω. Είμαι πεσμένος. Έχω καταντήσει “γη και σποδός”. Σήκωσέ με. Ανάστησέ με. Σώσε με!…». Έτσι, σήμερα που ήρθε στον κόσμο ο Παράκλητος, το Πνεύμα της Αληθείας το «καθαίρον(που καθαρίζει)  τα πταίσματα», καλούμαστε να πάρουμε στάση (όχι μόνο σώματος, μα και ζωής!) μετανοούντος:

«Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεη­θώμεν».



Στην Κρήτη λένε οι παλαιότεροι: «Και στην κορυφή του βουνού να βρεθείς τούτη την ημέρα ολομόναχος, θα πρέπει να γονατίσεις και να κάμεις το σταυρό σου». Και κρύβουν τα λόγια τούτα την αίσθηση της πραγματικής μετοχής στη ζωή του Ενός Σώματος της Εκκλησίας, ανεξάρτητα από εξωτερικές συνθήκες. Την αίσθηση της εν Θεώ τω εν Τριάδι οργανικής ενότητας των πιστών, όπου κι αν οι συγκυρίες της ζωής τους θέλουν να βρίσκονται… Και γονατίζει ο πιστός όπου κι αν είναι: Στην εκκλησιά του· στο σπίτι του ή στο νοσοκομείο, αν είναι άρρωστος·· στο πλοίο του, αν θαλασσοπορεί· στο βουνό στον κάμπο· στη στάνη· στο δάσος· στην ξενιτιά· στο κάτεργο· στη φυλακή… Όπου βρίσκεται!



«Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεη­θώμεν».



Η πρώτη Ευχή της Γονυκλισίας απευθύνεται στον «Άχραντο, αμίαντο, άναρχο, αόρατο, ακατάληπτο, ανεξιχνίαστο, αναλλοίωτο, ανυπέρβλητο, αμέτρητο, ανεξίκακο Κύριο», τον «Πατέρατου Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού» και Τον παρακαλεί, με μόνο συνήγορό μας τη δική Του «συμπάθεια», να μας δεχθεί καθώς προσπέφτουμε ενώπιον Του μετανοημένοι και φωνάζοντας το «ημάρτομεν!». Του θυμίζει πως από τη μήτρα της μητέρας μας ήδη, Αυτόν μονάχα είχαμε για Θεό μας, αλλά, επειδή τη ζωή μας τη χαραμίσαμε στη ματαιότητα, μείναμε γυμνοί από τη βοήθειά Του και δεν έχουμε λόγια για ν’ απολογηθούμε. Όμως παίρνουμε Θάρρος από τους οικτιρμούς Του και κράζουμε: «Αμαρτίας νεότητος ημών και αγνοίας μη μνησθής, και εκ των κρυφίων ημών καθάρισον ημάς».(Μη θυμηθείς τις αμαρτίες που κάναμε στα νιάτα μας, όταν είχαμε άγνοια των εντολών Σου, και από τα κρυφά και ανομολόγητα κρίματα της καρδιάς μας καθάρισέ μας).  Του ζητά, πριν βρεθούμε πίσω στο χώμα, σ’ Αυτόν να μας αξιώσει να επιστρέψουμε! Να ζυγομετρήσει τις αμαρτίες μας με τους οικτιρμούς Του και ν’ αντιπαραθέσει την άβυσσο των οικτιρμών και του ελέους Του στο πλήθος των πλημμελημάτων μας! Να μας ρύσει, να μας γλυτώσει από την αβάσταχτη τυραννία του διαβόλου! Ν’ ασφαλίσει τη ζωή μας μέσα στους άγιους και ιερούς Του νόμους και να μας συνάξει όλους στη Βασιλεία Του. Και καταλήγει ικετευτικά: «Δος συγγνώμη σε όσους ελπίζουν σε Σένα… καθάρισέ μας με την ενέργεια του Αγίου Σου Πνεύματος».



Πρόκειται για προσευχή «αντρίκια»! Εξομολογητική, χωρίς προσπάθειες άσκοπης δικαιολογίας ή αποποιήσεως ευθυνών. «Ημάρτομεν!» «Αμαρτίας νεότητος ημών και αγνοίας μη μνησθής!» «Εκ των κρύφιων ημών καθάρισον ημάς!» «Δος συγγνώμην τοις ελπίζουσιν επί Σε!» Δεν είναι λόγια αυτά! Είναι βέλη που σαϊτεύουν την πατρική καρδιά του Ανεξίκακου και Πολυέλεου και Φιλάνθρωπου Θεού!…



«Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεηθώμεν».



Η δεύτερη Ευχή απευθύνεται στο Κύριο ημών Ιησού Χριστό, το «απαύγασμα του Πατρός»( που πηγάζει από τον πατέρα), τον «της ουσίας και της φύσεως Αυτού απαράλλακτον και αμετακίνητον χαρακτήρα», την «πηγή της σωτηρίας και της χάριτος» και Του ζητά να μας ανοίξει Αυτός, ο «διδούς ευχήν τω εύχομένω»(αυτός που δίνει προσευχή στον προσευχόμενο), τα αμαρτωλά μας χείλη και να μας διδάξει «πώς δει και υπέρ ων χρή προσεύχεσθαι» – ρεαλιστική παραδοχή πως χωρίς Αυτόν, ούτε να Τον ζητήσουμε μπορούμε, ούτε να Του ζητήσουμε τα συμφέροντα ξέρουμε. Κι αφού Του δηλώσει με ταπείνωση πως περιμένουμε η ευσπλαχνία Του να νικήσει το άμετρο πλήθος των αμαρτιών μας. Του λέει πως με φόβο θείο στεκόμαστε μπροστά Του, έχοντας ρίξει την απελπισία της ψυχής μας μέσα στου ελέους Του το πέλαγος, και Του ζητάει για λογαριασμό μας: «Κυβέρνησε μου την ζωήν… και γνώρισέ μου το δρόμο που θα  πορευτώ». «Το Πνεύμα της Σοφίας Σου, χάρισε στη σκέψη μου. Πνεύμα συνέσεως δώρισε στην «αφροσύνη» μου. Τα έργα μου ας τα κατευθύνει πνεύμα θεοφοβίας. Πνεύμα ευθές και ηγεμονικό μη μου στερήσεις, για ν’ αξιωθώ, με του Αγίου Πνεύματος την καθοδήγηση, να εργάζομαι τις εντολές Σου και πάντοτε να νιώθω την παρουσία Σου». Και κορυφώνει: «Την Σην ικετεύω αγα­θότητα. Όσα ηυξάμην απόδος μοι εις σωτηρίαν»(την καλοσύνη Σου ικετεύω: Όσα σχετικά με τη σωτηρία μου Σου ζήτησα προσευχόμενος, χάρισέ μου), για να Του υπογραμμίσει πιο κάτω πως Αυτός είναι η μοναδική μας ελπίδα, παρά τις αμαρτίες μας: «Σε Σένα μόνο αμαρτάνουμε, αλλά και Σένα μόνο λατρεύουμε.


Δεν ξέρουμε να προσκυνούμε άλλο  Θεό, ούτε να υψώνουμε ικετευτικά τα χέρια μας σε κάποιο άλλο Θεό ». Κι αυτός ο τονισμός ότι Αυτός είναι ο μοναδικός μας Θεός, το μοναδικό μας, δηλαδή, και έσχατο καταφύγιο, θέλει -αν μπορούμε να το πούμε έτσι (χωρίς, πάντως, άσεβη διάθεση)- να κινήσει το φιλότιμο του Θεανθρώπου να μας δώσει χέρι βοηθείας, να μας χαρίσει την άφεση και τα προς σωτηρία αιτήματα, δεχόμενος τη γονυκλισία και την προσευχή μας, «ως θυμίαμα δεκτό, αναλαμβανόμενο ενώπιον της υπεράγαθης Βασιλείας Του».



Είναι και τούτη η ευχή μια προσευχή τολμηρή. «Σοι μόνω αμαρτάνομεν, αλλά και Σοι μόνω λατρεύομεν». Δεν ξέρουμε να προσκυνούμε ξένο θεό, ούτε να υψώνουμε χέρια ικετευτικά σ’ άλλο θεό έξω από Σένα! Ομολογία πτώσεως, φθοράς, εξαχρειώσεως, έσχατου κινδύνου! Αλλά ταυτόχρονα και ομολογία πίστεως, θεοφοβίας, ζωντανής ελπίδας σ’ Αυτόν που είναι «η ελπίς πάντων των περά­των της γης» (Ψαλμ. 64: 6), και αγάπης λατρευτικής γι’ Αυτόν που «πρώτος ηγάπησεν ημάς» (Α’ Ίωάν. 4: 19). Προσευχή δίχως φαρισαϊσμούς και υποκρισίες. Σωστό ξέσπασμα αληθινά ορθόδοξης καρδιάς!…



«Έτι και έτι κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεηθώμεν».



Ακολουθεί η τρίτη Ευχή, που απευθύνεται κι αύτη στο δεύτερο Πρόσωπο της Υπερουσίου Τριάδος, που είναι «η πηγή που πάντοτε και ασταμάτητα αναβλύζει ζωή και φως, η δημιουργική Δύναμη που είναι αιώνια όπως ο Πατέρας, Εσύ που εκπλήρωσες κατά τον καλύτερο τρόπο, πανέμορφα, ό,τι χρειαζόταν για τη σωτηρία των ανθρώπων», Ιησούς Χριστός, που έλυσε τους άλυτους δεσμούς του θανάτου και έσπασε του άδη τα κλειδιά και καταπάτησε τα πλήθη των πονηρών πνευμάτων, και πρόσφερε τον Εαυτό Του για χατίρι μας «άμωμον ιερείον»(αψεγάδιαστη θυσία) και θυσία άχραντη, και με θεόσοφο δόλωμα αγκίστρωσε τον «αρχέκακο και βύθιο δράκοντα» και τον δέσμευσε για πάντα, και τον κατέστησε αδύναμο κι ανίσχυρο, να περιμένει το «πυρ το άσβεστο» (Μάρκ. 9: 45) και το «σκότος το εξώτερο» (Ματθ. 25: 30).



Απευθύνεται στον Υιό που είναι «η μεγαλώνυμος Σοφία του Πατρός», «αΐδιον φως εξ αϊδίου φωτός. Ήλιος δικαιοσύνης» και Τον καθικετεύει:. Συ που μας αξίωσες να φτάσουμε σ’ αυτή τη μεγάλη ήμερα της Πεντηκοστής, δέξου ακόμα μια ικεσία μας. Όχι για μας τους ίδιους τούτη τη φορά, μα γι’ αυτούς που έφυγαν πριν από μας. Για τους κεκοιμημένους συγγενείς μας κατά σάρκα και όλους τους «οικείους της πίστεως». Συ που και κατ’ αυτή τήν «παντέλεια» και «σωτηριώδη» εορτή μας αξίωσες να δέχεσαι «ιλασμούς ικεσίους» γι’ αυτούς που βρίσκονται στον Αδη, δίνοντας μας μεγάλες ελπίδες, άκουσε τη φωνή μας που αξιοσυμπάθητα Σου απευθύνουμε: «Ανάπαυσον τας ψυχάς των δούλων Σου των προκεκοιμημένων», εκεί που υπάρχει, το φως κ’ η δροσιά κ’ η αναψυχή, εκεί που δεν υπάρχει πόνος, λύπη ή στεναγμός. Ανάπαυσε τα πνεύματά τους με τους δικαίους, γιατί αυτοί που βρίσκονται στον Άδη δεν μπορούν να Σου ζητήσουν συγγνώμη, αλλά μονάχα εμείς που ζούμε Σε ευλογούμε και Σε ικετεύουμε και τις εξιλαστήριες ευχές και ιερουργίες Σου προσφέρουμε για τις ψυχές τους!




Κι επισυνάπτεται σ’ αυτή και δεύτερη Ευχή υπέρ των τεθνεώτων, των νεκρών, απευθυνόμενη σ’ Αυτόν που είναι «της αναστάσεως ημών Αρχηγός και των βεβιωμένων(όσων πράξαμε) αδέκαστος και φιλάνθρωπος Κριτής και της μισθαποδοσίας Δεσπότης και Κύριος», ικετεύοντας Τον: «Ανάπαυσον πάντας, τους πατέρας εκάστου και μητέρας και αδελφούς και αδελφάς και τέκνα, και ει τι άλλον ομογενές και ομόφυλον, και πάσας τας προαναπαυσαμένας ψυχάς επ’ ελπίδι αναστάσεως, ζωής αιωνίου, και κατάταξον τα πνεύματα αυτών και τα ονόματα εν βίβλω ζωής», στην αγκαλιά του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, στη Χώρα των Ζώντων, στη Βασιλεία των ουρανών, στον Παράδεισο. Και ανάστησε και τα σώματα όλων μας κατά την αγία ήμερα της επαγγελίας Σου. Γιατί είναι αλήθεια πως δεν υπάρχει θάνατος για τους δούλους του Θεού, μα φεύγουν απ’ το σώμα κι έρχονται σε Σένα, τον Κύριο. Φεύγουν από τα λυπηρά κι έρχονται «στα καλύτερα και τα πιο ευχάριστα», σε Σένα, που είσαι η ανάπαυση και η χαρά!




Ζητά γι’ άλλη μια φορά συγχώρηση αμαρτημάτων για όλους, ζώντες και κεκοιμημένους, από τον μόνο Αναμάρτητο: «Δος μας συγγνώμη, άφεση και συγχώρηση για τα παραπτώματά μας, τα θεληματικά και τα αθέλητα, αυτά που κάναμε ξέροντας πως είναι κρίματα, και αυτά που κάναμε έχοντας άγνοια, τα φανερά, τα κρυφά, όσα διαπράξαμε με έργα, με το λογισμό μας και με λόγια, κάθε συναναστροφή και σε κάθε κίνησή μας… » και καταλήγει: «Και στους μεν αποβιώσαντες δώρισε  ελευθερία και άνεση δώρισε, και εμάς που είμαστε εδώ ευλόγησε, χαρίζοντας μας  το τέλος της ζωής μας  καλό και ειρηνικό».




Λέει κάποιος Άγιος πως τίποτε δεν συγκινεί τόσο το Θεό, όσο η προσευχή υπέρ των κεκοιμημένων. Επειδή «εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια», οι προαπελθόντες δεν έχουν πια τη δυνατότητα να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Έτσι, μοναδική φωνή γι’ αυτούς είναι η φωνή μας! Μοναδική ικεσία τους η δική μας ικεσία! Μοναδική προσευχή τους η προσευχή μας! Για το λόγο αυτό , αυτή η τρίτη Ευχή της Γονυκλισίας έχει ξεχωριστή βαρύτητα και σημασία! Είναι προσευχή αγάπης και ελεημοσύνης και φιλαδελφίας και ευγνωμοσύνης, για πρόσωπα που βρίσκονται πια στα χέρια του Θεού!




«Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα…»



Τί να προσθέσει κανείς στην τριπλή αυτή γονυκλινή ευχή της Εκκλησίας; Τί επί πλέον να ζητήσει από το Θεό; Μονάχα έναν ύμνο εκκλησιαστικό που είναι ιερή υπόσχεση με την  ευκαιρία της Πεντηκοστής, ύμνο του Εσπερινού της παραμονής, διαλέγω σαν επίλογο καί επιστέγασμα των ταπεινών τούτων γραμμών:



«Εν ταις αυλαίς Σου υμνήσω Σε τον Σωτήρα του κόσμου, και κλίνας γόνυ προσκυνήσω Σου την αήττητον δύναμιν, έν εσπέρα και πρωί και μεσημβρία, και εν παντί καιρώ ευλογήσω Σε, Κύριε»! Που θέλει να πει: «Στις εκκλησίες Σου μέσα θα Σε υμνήσω, τον Σωτήρα του κόσμου, και θα γονατίσω να προσκυνήσω την αήττητη δύναμή Σου, και βράδυ, και πρωί, και μεσημέρι, και κάθε ώρα και στιγμή θα Σε ευλογήσω, Κύριε».







agiosmgefiras.blogspot.gr
Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 


Τη Κυριακή ογδόη από του Πάσχα, την Aγίαν Πεντηκοστήν εορτάζομεν.
Πνοή βιαία γλωσσοπυρσεύτως νέμει Χριστός το θείον Πνεύμα τοις Αποστόλοις. Εκκέχυται μεγάλω ενί ήματι Πνεύμ' αλιεύσι.
Ταις των αγίων Αποστόλων πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον ημάς· Αμήν.
Μετά την Ανάληψη του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού -την τεσσαρακοστήν ημέραν από της Αναστάσεώς Του- οι Mαθηταί επέστρεψαν εις τα Ιεροσόλυμα και ανέβηκαν εις το υπερώον, αναμένοντες την επιφοίτηση του Παρακλήτου Πνεύματος, συμφώνως με την ενθαρρυντικήν υπόσχεση του Κυρίου. Eξέλεξαν τον Ματθίαν, εις αντικατάστασιν του Ισκαριώτου Ιούδα. Δέκα μέρες μετά την Ανάληψη -Πεντηκοστήν Ημέρα μετά την Ανάσταση- συνέβη το κορυφαίο Γεγονός της επιφοιτήσεως του Παναγίου Πνεύματος εις τους Αποστόλους (Πράξ. β’ 1-41).



 Η Πεντηκοστή θεωρείται ως η γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας μας! Οι Απόστολοι πληρωθέντες Πνεύματος Aγίου -το Oποίο κατήλθεν εν είδει πυρίνων γλωσσών και ως ήχος βιαίας πνοής- οπλίσθησαν με θάρρος, παρρησίαν, ισχύ και άρχισαν να κηρύττουν σε διάφορες γλώσσες -οι μέχρι πρότινος αγράμματοι ή ολιγογράμματοι- αναλόγως με την εθνικότητα του ακροατηρίου τους, το οποίον αποτελούσαν «…Πάρθοι και Mήδοι και Eλαμίται και οι κατοικούντες την Mεσοποταμίαν, Iουδαίαν τε και Kαππαδοκίαν, Πόντον και την Aσίαν, Φρυγίαν τε και Παμφυλίαν, Aίγυπτον και τα μέρη της Λιβύης της κατά Kυρήνην, και οι επιδημούντες Pωμαίοι, Iουδαίοι τε και προσήλυτοι, Kρήτες και Άραβες…».



 Καλούσαν όλους αυτούς τους συνανθρώπους να βαπτισθούν εις το Όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Ζωοποιού και Αδιαιρέτου Τριάδος και να λάβουν και αυτοί την χάρη του Παναγίου Πνεύματος.
 Ως αποτέλεσμα του κηρύγματος του Αποστόλου Πέτρου, αυθημερόν εβαπτίσθησαν τρεις χιλιάδες νέα μέλη της Εκκλησίας (Πράξ. Β’ 1-41). Ό,τι είχαν ακούσει και ζήσει κοντά στον Κύριον και δεν το είχαν κατανοήσει, οι Μαθηταί, τώρα εν Αγίω Πνεύματι το γνώρισαν και το επαγγέλονται εις τον λαόν. Τώρα πλέον γνωρίζουν ποία είναι η προοπτική της καινής ζωής, γι’ αυτό και τους τρεις χιλιάδες νεοφωτίστους οδήγησαν εις το Δείπνο της Ζωής -την Αγία Τράπεζα της Θείας Ευχαριστίας, δηλαδή- όπου στο εξής θα βρίσκεται συναγμένη η Εκκλησία ως Σώμα του Kυρίου και θα κοινωνή Σώματος και Αίματος Χριστού, συμμετέχοντας στην Αιώνια Ζωή της Eπουρανίου Bασιλείας.

Κατά την Πεντηκοστή δεν γεννήθηκε η Εκκλησία ως απλός θεσμός, αλλά ως συνεχής Παρουσία της Θείας Xάριτος του Παναγίου Πνεύματος. Γι’ αυτό η Πεντηκοστή δεν είναι απλώς ένα Γεγονός που συνέβη «τω καιρώ εκείνω…», αλλά η ζωή της Εκκλησίας, ως συνεχής κοινωνία του Παναγίου Πνεύματος.

Σύμφωνα με τους Πατέρας-Συγγραφείς του δευτέρου ημίσεως του Δ’ αιώνος, γίνεται λόγος περί του εορτασμού της Πεντηκοστής από τους αποστολικούς ακόμη χρόνους, οπότε κατά την εορτήν αυτήν ετελείτο το βάπτισμα των κατηχουμένων και για τον λόγον αυτόν ψάλλεται ο Τρισάγιος ύμνος «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Xριστόν ενεδύσασθε· Aλληλούια».
EMMANOYHΛ MEΛINOΣ θεολόγος συγγραφεύς
http://feeds2.feedburner.com/blogspot/hellas-orthodoxy
Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

Ψυχοσάββατο – 15 Ιουνίου: Το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής, λέγεται – «Σάββατο των Ψυχών» ή Ψυχοσάββατο.
Είναι το δεύτερο από τα δύο Ψυχοσάββατα του έτους (το πρώτο επιτελείται το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω).
Ο λόγος που το καθιέρωσε η Εκκλησία μας, παρ’ ότι κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένο στους κεκοιμημένους, είναι ο εξής:
Επειδή πολλοί κατά καιρούς απέθαναν μικροί ή στην ξενιτιά ή στη θάλασσα ή στα όρη και τους κρημνούς ή και μερικοί, λόγω πτώχειας, δεν αξιώθηκαν των διατεταγμένων μνημοσυνών, «οι θείοι Πατέρες φιλανθρώπως κινούμενοι θέσπισαν το μνημόσυνο αυτό υπέρ πάντων των άπ’ αιώνος εύσεβώς τελευτησάντων Χριστιανών».
http://feeds2.feedburner.com/blogspot/hellas-orthodoxy
Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ για να διαβάσετε όλες τις αναρτήσεις μας για τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς.
http://feeds2.feedburner.com/blogspot/hellas-orthodoxy
Read Full Article
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

π.Ανδρέας Κονάνος: Μόνο ο Θεός μπορεί να κρίνει την ζωή κάθε ανθρώπου εμείς απλά πρέπει να προσπαθήσουμε να βλέπουμε τον κάθε συνάνθρωπο μας μέσα από τον λόγο Του.
Δείτε το βίντεο με την ομιλία του π. Ανδρέα Κονάνου με τα διδάγματα που δίνει να ψάχνουμε πίσω από κάθε συμπεριφορά μια όμορφη εξήγηση.
π Ανδρέας Κονάνος: ''Κατάκριση ή αγάπη και συμπόνια;'' - YouTube
https://ieramonopatia.gr/psyxofeli/p-andreas-konanos-mono-o-theos-mporei-na-krinei-tin-zoi-kathe-anthropoy/

http://feeds2.feedburner.com/blogspot/hellas-orthodoxy
Read Full Article

Read for later

Articles marked as Favorite are saved for later viewing.
close
  • Show original
  • .
  • Share
  • .
  • Favorite
  • .
  • Email
  • .
  • Add Tags 

Separate tags by commas
To access this feature, please upgrade your account.
Start your free month
Free Preview